"The rewards of the journey far outweigh the risk of leaving the harbor''

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2008

Τσεχία (Πράγα-Κάρλοβυ Βάρυ)

Στα μάτια ενός ταξιδιώτη κάθε χώρα και κάθε πόλη που επισκέπτεται αποκτά ξεχωριστό νόημα και για την κάθε μια λέει το δικό της επίθετο. Όμορφη, παράξενη, ερωτική, φιλόξενη, συγκινητική, μυστηριώδης κλπ. Και με το ίδιο σκεπτικό και αφού περάσει τη διαδικασία της προετοιμασίας του ταξιδιού του, φτάνοντας στο προορισμό του ζώντας την άφιξη, αποφασίζει αν θέλει να πάει ξανά, η ξανά η δεν τον ενδιαφέρει πια να ξαναπάει.
Στην πρώτη περίπτωση αυτό που νοιώθει είναι η αίσθηση του πεινασμένου εκείνου
που σηκώνεται από το τραπέζι χωρίς να έχει χορτάσει το φαγητό που τόσο του άρεσε. Πεινάει και θάθελε κι άλλο. Με αυτή τη συγκεκριμένη λαχτάρα – που μεταφράζεται σε πολλά ’’πιάτα’’ (εικόνες) είδα την Πράγα και έτσι έμεινε στο μυαλό μου ακόμη και αφότου έφυγα από κει. Η λαχτάρα με ακολουθεί ακόμη και σήμερα και ψάχνω την ευκαιρία να ξαναπάω. Λίγες πόλεις μου δημιούργησαν αυτό το συναίσθημα. Και εκτός απ αυτό, λίγες πόλεις με έκαναν να κλάψω από τη πρώτη ματιά και να κλάψω και την τελευταία στιγμή που τις άφησα. Με μια λέξη θα την έλεγα μαγική. Κάπως παραμυθένια.



Όταν το σχεδόν άδειο αεροπλάνο των Τσέχικων αερογραμμών -και λέω άδειο γιατί μπορούσα να καθίσω σχεδόν όπου ήθελα- πήγαινε πότε δεξιά πότε αριστερά, έκανε την προσγείωση του και αντίκρισα τις στέγες της πόλης και κάτω το ποτάμι Vltava να στραφταλίζει στο πρώτο φως του ήλιου, δάκρυσα. Πήγαινα από δω και από κει προσπαθώντας να ρουφήξω όση εικόνα μπορούσα. Τα δάκρυα μου αντιλήφθηκε ο συνοδός της πτήσης και πιάνοντας με από το μπράτσο με ρώτησε τι έχω, αν αισθάνομαι καλά και αν ήθελα κάτι. Του απάντησα το λόγο γι’αυτήν μου την εμφανή συγκίνηση και μου είπε ότι έχει δει πολλούς να το παθαίνουν φθάνοντας πάνω από την Πράγα. Όλα αυτά τα γράφω γιατί τα έζησα τόσο έντονα, και παρότι αρκετά χρόνια πέρασαν από τότε, όλα υπάρχουν χαραγμένα στο μυαλό και στην καρδιά .
Ήταν μεγάλη η επιθυμία μου γι’αυτό το ταξίδι. Υπήρχε κάτι που με τσίγκληζε σχεδόν από κορίτσι.
Για τον Μάη της Πράγας, του 1968, είχα διαβάσει σχετικά. Αν και ήμουν πολύ νέα για να κρίνω, πίστευα ότι αυτή η χώρα ήταν η μόνη του Σύμφωνου της Βαρσοβίας που είχε τα φόντα γι’αυτή την μεταρρύθμιση. Ενώ φάνηκε ότι όλα θα γίνονταν σχεδόν φυσιολογικά, τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς και παρά το γεγονός ότι δεν υπήρχε φανερή αντίσταση, έπεσαν 23 νεκροί.
Τα συνθήματα στους τοίχους, το προχωρημένο θέατρο με τον Χάβελ κλπ. συνόδευαν την σχετική ανάγνωση με αποτέλεσμα το εξιτάρισμα σαν σπίθα να υπάρχει και να θέλω να δω όλο αυτό το σκηνικό που έγιναν αυτά.
Είχα λοιπόν διαβάσει, είχα προετοιμαστεί πολύ και έλεγα ότι με μια καλή κατανομή του χρόνου μου περίπου 6 μέρες θα ήταν καλά να δω αυτά που ήθελα. Εμεινα τελικά 12 μέρες.
Μην διανοηθείτε a long week end δεν πρόκειται να δείτε τίποτα, εκτός αν πάτε για 2η η 3η φορά έτσι μιας και είναι λίγες ώρες μόνο με το αεροπλάνο.
Αν εξαιρέσει κανείς τον αστάθμητο παράγοντα ενός σπάνιου για το καλοκαίρι της Πράγας καυτού ήλιου και της αφόρητης ζέστης που εμπόδιζε, κάθε κίνηση μου μες την πόλη, που την περισσότερη έπρεπε να την γυρίσεις περπατώντας.
Και γω δεν ήξερα -και φυσικά κρίνοντας από την υπόλοιπη Ευρώπη, που το καλοκαίρι είναι δροσερό έως κρύο- είχα προετοιμαστεί για κάτι άλλο από αυτό που με περίμενε εκεί. Και ως να προμηθευτώ τα κατάλληλα ρούχα, καπέλο και αντηλιακό, έπαθα ένα τρομερό έγκαυμα από τον δυνατό ήλιο και τις ώρες περπάτημα κάτω απ αυτόν.
Το ξενοδοχείο μου από τα καλλίτερα της Πράγας και ευτυχώς σχετικά μακριά από το ποτάμι γιατί όσοι επεχείρησαν τα κεντρικά κοντά του, χωρίς αντικουνουπικό το πλήρωσαν ακριβά.
Όμως άξιζε τα λεφτά του και γιατί είχε ότι ήθελες αλλά και υπέροχη θέα σε ένα απίστευτο λόφο-δάσος με πανύψηλα δέντρα, που από την πόλη σχεδόν ξεκινούσε για να καταλήξει απέναντι από το ξενοδοχείο, θέα που χρησίμευσε για πολλές φωτογραφίες της πόλης από σχετικά ψηλά.



Για καλή μου τύχη, το τραμ περνούσε ακριβώς μπροστά στο ξενοδοχείο και σε λίγα λεπτά βρισκόμουν άνετα στο κέντρο, στις όχθες του ποταμού που χωρίζει Ηradcany και Mala Strana. Και γλύτωνα και αρκετό περπάτημα μέσα στον καυτό ήλιο. Μα για να δεις αυτό το σκηνικό της Πράγας που είναι το καλύτερο μίγμα μπαρόκ, νεοκλασικής, γοτθικής, αναγεννησιακής, και νεωτεριστικής αρχιτεκτονικής έπρεπε να το αποφασίσεις ότι θα περπατήσεις πολύ. Πάρα πολύ. Και ειδικά μέσα στα μεσαιωνικά σοκάκια της stare Mesto[παλιά πόλη]και Νοve Mesto[νέα]. Χρειάζονται άνετα και ίσια παπούτσια γιαυτό.





Δεν θα μπορούσα να μην αρχίσω από την μικρή αλλά διάσημη τριγωνική Πλατεία της Παλιάς πόλης με το θαυμάσιο Δημαρχείο, σε σύμπλεγμα κτιρίων και ένα πύργο που βρίσκεται το περίφημο αστρονομικό ρολόι. Νομίζω σε ένα απ αυτά τα κτίρια ήταν και το σπίτι των παιδικών χρόνων του Καφκα. Σ αυτό το καφκικό απίστευτο περιβάλλον υπάρχουν γύρω-γύρω τόσα αξιοθέατα που δεν ξέρεις σε ποιο να πρωτοπάς. Κάτω από το ρολόι ξημεροβραδιάζονται χιλιάδες κόσμου που περιμένουν το γύρισμα του κάθε μια ώρα. Τα κομψά καφέ ,κάτω και γύρω του βουλιάζουν από κόσμο κάθε εθνικότητας. Αν μείνει λίγος χρόνος μια ματιά στους οίκους μόδας είναι απαραίτητη. Ναι έχει και απ αυτό. Αλλά θαταν για μένα κουταμάρα να αφήσεις κάποιο άλλο αξιοθέατο για να δεις boutiques εκτός αν έχεις πολύ χρόνο.



Στην Πλατεία αυτή βρίσκεται και το μνημείο του Γιαν ΧΟΥΣ,θρησκευτικού μεταρρυθμιστή το ανάκτορο Γκλοτσ Κίνσκι [σήμερα πινακοθήκη]το Θέατρο των Τόξων, εκκλησίες της Παρθένου και του Αγ.Νικολαου, ο μικρός πύργος της Πυριτιδας κ.λπ. Στις βόλτες μου εκει περα, κάπου-κάπου άκουγα στον αέρα μουσικές Μπαχ, Χαιντν και ήταν κάτι μαγικό. Ο ήχος ερχόταν από τις εκκλησίες . Ρώτησα και έμαθα, ότι δεν είναι και πολύ θρήσκοι και οι εκκλησιές τους είναι πιο πολύ για κονσέρτα που γίνονται σχεδόν κάθε απόγευμα.
Πρέπει να σας πω ότι σ’αυτήν την πλατεία βλέπεις ξαφνικά μια νύφη να περπατάει με το γαμπρό σέρνοντας στο λιθόστρωτο το μακρύ άσπρο νυφικό της, [μάλλον λόγω γάμων στο δημαρχείο η λόγω διάφορων happenings, ε και το πιο συνηθισμένο να γυρίζεται σ’αυτό το πανώριο σκηνικό κάποια ταινία].
Οι περισσότεροι, πέρα από τα σικάτα καφέ, κάθονται -κυρίως οι πολύ νέοι- κάτω στο δρόμο. Εκεί μπερδεύονται οι δικοί τους ήχοι μουσικής που έρχονται από κάθε χώρα και με κάποιο αυτοσχέδιο νεανικό συγκρότημα που στήνεται στο περίμενε για το ρολόι.



Μου άρεσε υπερβολικά η Εβραϊκή συνοικία, JOSEFOV, αν θυμάμαι καλά μια από τις πιο μεγάλες Ευρωπαϊκές κοινότητες, με τις Συναγωγές και το Νεκροταφείο, το εβραϊκό μουσείο αλλά και πολλά νεανικά μπαράκια-στέκια. Που το παλιό κλειστό γκέτο! Ε και σαν γυναίκα δεν θα μπορούσα να μην κολλήσω για λίγη όμως ώρα, στις βιτρίνες των μαγαζιών με τα φίνα κεχριμπαρένια κολιέ και άλλα κοσμήματα που βρισκόταν εκεί.







Πάμε Mala Strana?
H παλιά πόλη ενώνεται μ΄αυτήν τη Μικρή Γειτονιά με τη γέφυρα του Καρόλου [must see], μια μεγάλη γέφυρα με πάρα πολλά ανάγλυφα, νομίζω 30 αγάλματα, γοτθικού ρυθμού. Στην είσοδο της υπάρχει και ένας γοτθικός πύργος και η είσοδος είναι σαν αψίδα. Δεκάδες γραφικά καφέ, επιπλέοντα εστιατόρια, μικρά παρκάκια, κάνουν την κατάσταση συναρπαστική. Από παντού ξεχύνονται μουσικές , τζαζ, κλπ. Καθ όλο το μήκος της γέφυρας βλέπεις οργανοπαίκτες που παίζει ο καθένας ότι μουσική θέλει. Κοντά είναι ο Λαβύρινθος των καθρεπτών πλατεία της Μάλτας, το πάρκο Πέρτζιν, και το Αστεροσκοπείο.


Εκεί γύρω σε ένα γραφικό εστιατόριο δοκίμασα 2-3 φορές τις τοπικές λιχουδιές. Φοβερά κρέατα, υπέροχη μπύρα [την καλλίτερη lager που έχω πιεί] και σε ένα στυλ αρ νουβό μπαράκι άκουσα την καλλίτερη τζαζ. Y Π Ε Ρ Ο Χ Ο κλείσιμο μέρας και μετά στο ξενοδοχείο, πάλι πιάνο σχεδόν ως το πρωί. Δεν ήθελα να κοιμηθώ. Τόχω ξαναπάθει στο Παρίσι και σε μια δυο άλλες πόλεις. Και μια και είπα Παρίσι, ένα κοινό σημείο υπάρχει μικρό και λίγο κιτς θα έλεγα με τη πόλη του φωτός αλλά πιο κάτω θα το δούμε μαζί και με λόγια και φωτός.
Η Πράγα σε κρατάει σε εγρήγορση, θες να τη ζήσεις κάθε λεπτό και ο ύπνος σου στερεί ώρες από αυτό. Θέλει όλες σου τις αντοχές. Μια συναρπαστική, ζωντανή, γεμάτη ένταση πόλη. Δεν ξέρω πως να το περιγράψω με λόγια. Έχει κάτι το μυστηριακά σκοτεινό και το απελευθερωτικά φωτεινό αυτό το κομμάτι της.



Μπορείς να ανέβεις στο Κάστρο της Πράγας, από ένα ανηφορικό δρόμο. Εκεί είναι και η έδρα του Προέδρου, και γύρω-γύρω είναι η Πόλη Χραντσάνι. Εκεί μέσα στο Κάστρο είναι ένα στολίδι. Ο ναός του Αγίου Βίτου, και τα ανάκτορα των πριγκίπων της Βοημίας. Πιο κει ένας υπέροχος κήπος και ο χρυσός δρόμος με τα σπιτάκια των αλχημιστών. Αν δε πάτε βράδυ η ατμόσφαιρα ξεφεύγει εντελώς και σεις μαζί της, γιατί απλώνεται ένα κίτρινο φως που τα κάνει όλα σαν να πετιούνται από κάποιο παλιό βιβλίο. Δεν ξέρω μου θύμισε παλιά έργα με ομίχλη Αγγλίας και κείνο τον φωτισμό τον περίεργο .



Κάποιο βράδυ μην παραλείψετε το μαύρο θέατρο της Πράγας, αυτό το απίστευτα παράξενο μαύρο σκηνικό με τις φιγούρες να ξεχωρίζουν σαν να χορεύουν μυστηριακά. Επίσης κάποια ίσως συναυλία κλασσικής μουσικής. Εμένα με κάλυψαν πλήρως, οι ορχήστρες μέσα στις εκκλησίες, ε και το απαραίτητο κερασάκι στη τούρτα, τα κρύσταλλα Βοημίας. Εδώ θα σας έλεγα να προσέξετε το fake και ελαττωματικό που κυκλοφορεί για την τουριστική κατανάλωση.
Προσωπική πρόταση: μια βόλτα με αμαξάκι, η μια άλλη βόλτα με πλοιάριο βράδυ στο ποτάμι, όταν όλα τα φώτα της γέφυρας είναι αναμμένα, και όλα καθρεφτίζονται μέσα κει, τόσο ονειρεμένα που χάνεις τα λόγια σου. Μόνο μουσική θες να ακούς, να μη μιλάς και να βλέπεις.



Ε τώρα και κάτι χλιδάτο, έτσι για να το θυμάμαι και αυτό. Νοικιάζεις μια limo με πολύ λίγα λεφτά για τα δεδομένα της Ελλάδας και την κρατάς ένα 24ωρο. Πας όπου θες και σταματάς να δεις ότι θες. Το βράδυ είναι απίστευτα όμορφα, εσύ να τσουλάς μέσα στους δρόμους, να πίνεις σαμπάνια και να ακούς μουσική. Ε μια ζωή την έχουμε, και αξίζει κάποιο δώρο για μας, ας στερηθούμε ένα βάζο ακόμη η ένα γυαλικό. Εγώ προσωπικά το προτίμησα και άξιζε τον κόπο πέρα ως πέρα.



Φεύγοντας, μια δυο μέρες άφησα για να δω λίγο από ¨¨Παρίσ騨 περνώντας απέναντι από το ξενοδοχείο -σας έγραψα για ένα λόφο με δασάκι- υπάρχει μια κακογραφία του Πύργου του Αιφελ. Σαφώς μικρότερη και δίχως αίγλη, αλλά από την κορφή του μπορείς να πάρεις the best σε φωτογραφίες -αν δεν έχει ομίχλη βέβαια- πανοραμικά από την πόλη, τις στέγες, τις εκκλησίες, το ποτάμι.



Εκεί με περίμενε και μια εκπληξούλα. Με το ελαφρύ μου ντύσιμο -λόγω ζέστης- και ξεκινώντας να επιστρέψω με πάνινα παπούτσια, περπατώντας μέσα από το δάσος, έπιασε εντελώς ξαφνικά η μεγαλύτερη καταιγίδα που είχα δει ποτέ. Κεραυνοί και αστραπές κτυπούσαν τα πανύψηλα δέντρα και γω δεν ήξερα που να πάω και που να σταθώ, ξέροντας πόσο επικίνδυνο είναι να είσαι σε τέτοιο περιβάλλον. Μα δεν είχα άλλη επιλογή από το να ρισκάρω να προχωρήσω, μιας και το να γυρίσω πίσω από την άλλη πλευρά θα ήταν ακόμη χειρότερο και πιο χρονοβόρο. Επί πλέον έπρεπε με κάθε θυσία να φυλάξω ανέπαφη τη φωτογραφική μου μηχανή. Δεν έπρεπε να χάσω τις πολύτιμες Φώτος μου. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν αυτό, παρά η ίδια μου η ζωή, αν έπεφτε κεραυνός στο κεφάλι μου. Να λοιπόν καμία φορά που συμβαίνουν κι αυτά που δεν τα περιμένουμε.


ΚARLOVY VARY, οπτασία ... με θεραπευτικές ιδιότητες
----------------------------------------------------

Για το Καρλοβυ-Βάρυ, μουχαν πει. Και είχα διαβάσει για μια πόλη σαν ζωγραφιά αλλά και κέντρο συγκέντρωσης διασήμων [πιο πολύ κάποτε] για το ιαματικό νερό του με τις μαγικές ιδιότητες. Τότε που πήγα εγώ, βρήκα ένα κουκλίστικο μέρος γεμάτο τουρίστες, υπαίθρια καφέ και μαγαζάκια και είδα και ένα στυλ περίεργο κάτι σαν δική μας Αιδηψό αλλά στο πιο νεανικό του.




Είδα και πολλούς που με ειδικά κανατάκια, που πουλιούνται σε κάθε γωνιά, να πίνουν το θαυματουργό νερό από τις πολλές βρύσες στα περισσότερα σημεία. Και φυσικά και το σημείο που βγαίνει το νερό. Μπροστά ένα άγαλμα που γράφει ΗΥGEIA.




Κατά τύχη εκεί που έφαγα για μεσημέρι συνάντησα ένα φίλο. Μετά τις πρώτες χαρές, στην ερώτησή μου: εσύ δούλευες εκεί στην Ελλάδα [και καμιά σχέση μ’αυτό που κάνεις εδώ] τι γυρεύεις στην Τσεχία και συγκεκριμένα στο Βάρυ και μ αυτή τη δουλειά του ξεναγού, μου απάντησε: απλά ρίξε μια ματιά γύρω και ίσως καταλάβεις. Και η ματιά η δική του -που και εγώ την είδα βέβαια σαν δίκαιη γυναίκα- ήταν οι πολύ όμορφες Τσέχες.
Και ο τρελός του έρωτας για μια απ αυτές που τον πήγε εκεί. Χώρισαν μεν αλλά παρέμεινε μέσα του το Έρωτας. Aρσενικό ... και παλιά δαντέλλα. Αδιόρθωτα αρσενικά. Πάντα ερωτευμένα. Και στην πορεία βρήκε κάποιες ευκαιρίες, γιατί αγάπησε τη χώρα. Ήταν λέει και φθηνή σε σχέση με την Ελλάδα.



Τα άλλα λέω να τα αφήσω να τα πουν οι φωτογραφίες και η μουσική.

6 σχόλια:

kostas theodoropoulos blog είπε...

Μάνυα, Διαβάζοντας αυτό το κείμενο είναι σαν να μπήκε σε κίνηση η μηχανή του χρόνου και αισθάνθηκα όλη την ατμόσφαιρα αυτής της τόσο καταπληκτικής πόλεις που επάξια φέρει τον τίτλο της «παραμυθένιας».

Αισθάνθηκα πως ξαναζούσα στο κάστρο της, γυρίζοντας στον 15ο αιώνα, πως περπατούσα στους πεζόδρομους, πως έμπαινα ξανά στις μεσαιωνικές εκκλησίες, ο ήχος από το καμπανάκι από το τράμ, οι γελαδίτσες, το ηλιοβασίλεμα στο ποτάμι.

Ταξίδι και όνειρο, όνειρο και ταξίδι. Να ονειρεύεσαι αξίζει!!! Και δεν κοστίζει!!!.
Ευχαριστώ μάνυα που μας κάνεις να ονειρευόμαστε γιατί ξέρουμε πως είσαι η δική μας μάνυα που μας αγαπάς όπως σε αγαπάμε όλοι εμείς.
Καλά και παραμυθένια ταξίδια

--Κώστας—

Ανώνυμος είπε...

ΜΑΝΥΑ! ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΣΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΣΟΥ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ!ΓΕΜΑΤΑ ΠΑΘΟΣ ΟΠΩΣ ΕΣΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ & ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ,ΒΛΕΠΩ ΠΩΣ ΑΚΟΜΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΣΥΝΔΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ,ΠΟΥ ΔΕ ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΤΑ ΑΥΓΑ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΤΗΣ & ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΣΠΑΝΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ-( ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ!(ΧΑΛ.1982) ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ -ΔΕΝ ΑΠΟΡΩ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΘΟΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΩΡΙΝΗ ΣΟΥ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ-ΟΠΩΣ ΜΟΥ ΤΑ ΕΙΠΕ Ο ΝΙΚΟΣ.ΜΙΧ. & ΚΑΛΥΤΕΡΑ! ΜΠΡΑΒΟ!ΒΡΗΚΕΣ ΤΟ ΤΟΠΟ ΜΕ ΤΟ ΤΕΠΕΡΑΜΕΝΤΟ ΣΟΥ ΝΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΥΣΕΙΣ ΟΛΑ ΟΣΑ ΣΕ ΑΝΤΙΠΟΡΟΣΩΠΕΥΟΥΝ ΟΜΟΡΦΙΑ-ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΘΕΡΜΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΟΥ*ΠΑΝΤΑ ΦΙΛΟΣ &ΘΑΥΜΑΣΤΗΣ -ΠΑΝΑΓ.ΓΕΩ.
ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ...

ΜyriSun[Manya] είπε...

Ευχαριστώ Παναγιώτη και σένα και το
Νίκο για τα καλά λόγια.
Το ξέρω οτι με βλέπετε.Εγω έχω χαθεί.

Ανώνυμος είπε...

Γλυκειά Μελένια
Σ΄αυτή την χώρα ο έρωτας γεμίζει τα πάντα και το νοιώθεις, το νοιώθεις, το νοιώθεις!!!!!!
You have an invitation, always valid...

jimy haji είπε...

εικονικο ταξιδι πολυ ενδιαφερον

Ανώνυμος είπε...

vre omorfi manya mexri tora eixa kapoious agapenous prorismous pou ithela na tajidepso.....i tsexia den mou perase katholou apo to mialo mou na tajidepso alla esi vre koukla kataferes oxi mono na me kaneis na latrepso auto to meros alla kai na to valo san proti epilogi gia tajidi.....!!!!!!!!!!!!!!vre omorfi manya sinexise na mas tajideueis!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Twenty years from now you will be more disappointed by the things you didn’t do than by the ones you did. So throw off your bowlines. Sail away from safe harbor. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover.

[Mark Twain]

Every time you touch me ...


I become a hero..
Ι fly to stars..

Jonathan Livingston Seagull του Richard Bach.
σελίδες 128, Εκδόσεις: Avon .
Δεν ξέρω εάν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά.
Μια απ όλες τις κριτικές του βιβλίου γράφει:
Richard Bach with this book does two things.
He gives me flight.
He makes me Young. (Ray Bradbury).
Και ο συγγραφέας αφιερώνει το βιβλίο :
To the real Jonathan Seagull, who lives
within us all !
Ξέρω πως πρωτοτυπώθηκε το 1973...

Όταν τολμάς...χάνεις για λίγο το βήμα σου.Οταν δεν τολμάς...χάνεις για πάντα τον εαυτό σου...

Nothing splendid has ever been achieved except by those who dared believe that something inside them was superior to circumstance. (Bruce Barton)


Ο Αλεξανδρινός ο καθαρός ο ουρανός ...στον έρωτα είναι σαν διαμάντι ανθεκτικός και ...είναι ο αυθεντικός o Aλεξανδρινός.

Μα εγώ να δεις που τα μισά σου...
θα μπορώ να αγαπώ...

Είσαι για ένα ρίσκο;


Είσαι για ένα ταξίδι στ'ανοιχτά; Είσαι για ένα ρίσκο;
Θελω να μου υποσχεθείς πως δε θα πάρεις μετεωρολογικό δελτίο.
Πως δε θα χεις μαζί σου προμήθειες και αποσκευές.
Πως δε θα γεμίσεις το πλεούμενο με σωσίβια....
Θα δέσουμε την άγκυρά μας στα φτερά των γλάρων...
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας το πιο τρελό δελφίνι...
Θα σου χαρίσω όλο το γαλάζιο του πελάγου...
Όλο το χρυσαφι του ήλιου...Όλο το ροζ του δειλινού.
Να χεις χρώματα πολλά να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ'αμπάρι μας με ονειρα. Να χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν...
Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα
και θα μπαλώσουμε τις τρύπες που μας ανοιξαν τα σκυλόψαρα...
Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας στ΄άλμπουρο να ξεπλυθεί.
Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ ανοιχτά;
Για ένα ρίσκο;
[ Αλκυόνη Παπαδάκη]

Ο άνθρωπός μου...


ο φύλακας...ο άγγελός μου...
Στο τσιγάρο που κρατώ..
Στον ένα μου Θεό...να μη δώσει να ξημερωθώ...
Ετσι μια ζωή θα σαγαπώ...



....να μη χαθείς ποτέ απ τη ζωή μου...

..Mε μόνο χάρτη τη καρδιά...


..Δίχως νόμους κ κανόνες...Κ είσαι έρωτας εσύ...κ ταξίδι γλυκό...

Α bsolute love...

για πάντα θα σαλπάρω...στην πλάτη του δικού σου ανέμου...
σαν να σουν όρκος σ έχω πάρει που δεν θα πάταγα ποτέ μου...
Στο τσιγάρο που κρατώ..Στον ένα μου Θεό..να μη δώσει να ξημερωθώ...
Ετσι μια ζωή θα σαγαπώ...

Like the air you breathe...

...tonight...

στης ζωής τα ταξίδια...

...να μη γυρνάς ποτέ την πλάτη...
Να τα κοιτάς μ' εμπιστοσύνη...κ με μάτια ολάνοιχτα...σα θαύμα...

οτι αξίζει θα ζει...
οτι γερά μας ενώνει...

Γαλάζιο πουλί...στα όνειρά μου...

Nα περπατάς ανάλαφρα σαν μακρινό τραγούδι...
Eνας γαλάζιος άνεμος ν' ανάβει ξαφνικά τα φώτα τ' ουρανού..
Tα χρώματα που χάθηκαν στα μάτια...εξαίσια να αστράφτουν πάλι...
K να είσαι εκεί όπως παλιά ...κι όπως παλιά να μ' αγαπάς
(T.Νικηφόρου]

Like the deep blue sea....

οταν έχω εσένα...οταν έχεις εμένα..

...Σε σένα που μπορείς με ένα χάδι να αδικείς...
Χρόνο έχεις για ότι αντέχεις...είσαι ουρανός που πονάει...και όλο βρέχεις
..
Διώξε τα σύννεφα σταμάτα την βροχή...
χαμήλωσε...κ ελα βρες με στο βραχάκι μας..
σε κείνο το νησί του ονείρου...κ της αλήθειας μας
Απο ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα..
δεν διακρίνεται η αλήθεια...χαμήλωσε...
Ελα κοντά μου...
Μη σφίγγεις τα χρώματα...μη τα σφίγγεις μες τη χούφτα σου
Δεν βλέπεις που το κόκκινό σου..θέλει να δραπετεύσει?

Ξεκρέμασε..τη σκουριά των καραβιών απ το λαιμό σου
....Και πήγαινε ανάμεσά τους κατάλευκος κ θαλασσί
Με το πουκάμισό σου ανοιγμένο
Εκεί..Για να απογειωθούμε μαζί...
Eσυ κ εγω...

its a matter of flying....

Το δικό μας ταξίδι δεν τελειώνει με ένα μόνο ξεφύλλισμα...

Η διαδικασία του γραψίματος ενεργοποιεί την φαντασία με τρόπους
που δεν μπορεί να το κάνει κανένα άλλο αισθητήριο μέσο....
Το γράψιμο σε αναγκάζει να συμπληρώσεις τα κενά
κ να δημιουργήσεις δικές σου εικόνες...


Για σένα μόνο...

Μα της καρδιάς τ αστέρι μην παίρνεις απο δω...

Δυο μέρες μόνο..σ' ένα ταξίδι-αστραπή...να ξεδιπλώνω...
Οσο μια βόλτα διαρκεί...Να παίρνει ανάσα η ζωή..
Για λίγο μόνο...Για τόσο μόνο...
Φως να γεμίζουν οι στιγμές..να λάμπουν μες στο χρόνο
Όλο το σώμα μου να ζει..Για σένα μόνο...
Δυο μέρες μόνο...
Οσο κρατάει μια ζωή...Για τόσο μόνο...

Ο γλάρος...κ ο αγέρας...

Manya Kousi
Ιδανικοί εραστές .Δεν παύουν ποτέ να πετάνε.Ανεκτίμητη συνύπαρξη.Τέλεια.
Tαξιδεύουν μαζί...Αλλιώς δεν έχει νόημα η ύπαρξή τους.[ΜyRiSun]

Φίλα με αγάπη μου....

Η αλήθεια...με τα δικά μου μάτια.



δες τα μάτια μου... γεμίσαν απο σένανε...
δες η καρδιά μου...γέμισε απο σένανε...αλήθεια μου
Sempre na minha mente..

Οτι αρχίζει με αλήθεια..δεν τελειώνει ποτέ...

Io Che Amo Solo Te
Ηθελα ναμαι..
κρυμμένος πυρετός μέσα στο αίμα σου...
για να ξυπνάω τις φωτιές μες στο κορμί σου...
Η μόνη λέξη...μες το παραμιλητό σου...


Πάρε με......Ζεστό αγάπης κύμα..

Οταν έχω εσένα...

μπορώ να ονειρεύομαι ξανά...
Mάτια μου..ψάχνω να σε βρώ...
Δεν σβύνω τη μορφή σου..
.


Sempre na minha mente...

Για την ακρίβεια... ποτέ δεν είχα μεγαλύτερη διαύγεια. Αυτό που μου συνέβη είναι σχετικά απλό.

Ένιωσα ξαφνικά... μια έντονη επιθυμία για το αδύνατο...


Αγάπησα Απόλυτα κ Αληθινά...
ένα γλάρο...
Λοιπόν...θέλησα να πετάξω...
Θέλησα ν ανταμώσω ουρανό.
Θα με ρωτάνε... θα ’μαι η απάντηση.
Sempre na minha mente.
Δεν θα περνώ στην άλλη τάξη...
Δεν θέλω ν αλλάξω ουρανό...

υγ.και θα σου πω και την ουσία...κι αυτο που εχει σημασία...
χάραξε μα τίποτα δεν άλλαξε...
Πιο πολύ σε θέλω... σ αγαπάω..
Μέλι είναι ο έρωτας που στάλαξε
πάνω στο κορμί που ξαγρυπνώ...

Κ αυτή είναι η αγάπη που δεν τέλειωσε ποτέ...

All rules are made only to be broken...


φως μου...βρες το νησί...στο σαγαπώ μου...
Απλά...υπάρχει...κ είναι το δικό μου νησί...

Αγάπη μου στο κόσμο μου....βρες το νησί..
έχει παντού κ πάντα...ήλιο εκεί...

ξέρω είναι δύσκολο...

μα κάντο εσύ απλό....
σημάδια άφηνε στα σύννεφα απάνω...

Μην αλλάξεις ουρανό...
υποσχέσου...δεν θα με ξεχάσεις...

στο δικό μας βραχάκι.....


Σε χώρο μυστικό.. .καρδιά μου ...σ ανταμώνω...

''Κάθησε εδώ κοντά μου...Μου 'λειψες ξαφνικά
Ετσι όπως oταν πέφτει ο ήλιος...
Μείνε λιγάκι ακόμα.........κάτι εχω να σου πω
Να πάρει ο αέρας χρώμα....''
"Τάσος Λειβαδίτης"
..Si tu no estás junto a mí.....
Κράτα μου το χέρι στα μακρινά μας όνειρα...
Nα παίρνει ανάσα η ζωή...αέρα η καρδιά...
Baciami ancora...

με την αγάπη σου ψηλώνω....

κ ακουμπάω ουρανό...

so in love with you...am I...


our sound..our dream...our journey....


Τα όνειρα δεν χάνονται μόλις ξυπνάμε...
Τα όνειρα πεθαίνουν όταν σταματήσουμε να ελπίζουμε...
seagulls flying
Love me without fear -Trust me without questioning - Need me without demanding -
Want me without restrictions - Accept me without change- Desire me without inhibitions.

Besame Mucho.A treasure...a world map...


a thought that escapes.....I love you
una luce che sfiora/ a light that skims over
una fiamma che incendia l’aurora./ a flame that inflames the dawn
Un errore perfetto, un diamante, un difetto/ a perfect mistake...a diamond..a defect
uno strappo che non si ricuce./ a tear that can't be mend

Un respiro profondo per non impazzire/ a deep breath to don't go crazy
una semplice storia d’amore./ a simple love story

Un pirata, un soldato, un dio da tradire/ a pirate..a soldier..a god to betray
e l’occasione che non hai mai incontrato./ and the chance that you've never met
La tua vera natura, la giustizia del mondo/ your true nature... justice in the world
che punisce chi ha le ali e non vola./ that punishes who has wings and doesn't fly

Baciami ancora…/ kiss me again

Tutto il resto è un rumore lontano/ everything else is a distant sound
una stella che esplode ai confini del cielo/ a star exploding on the edge of the sky
Baciami ancora…/kiss me again

Voglio stare con te/ I wanna be with you
invecchiare con te/ grow old with you
stare soli io e te sulla luna./ be alone.. you and I on the moon

Coincidenze, destino,/ coincidence..destiny
un gigante, un bambino/ a giant..a child
che gioca con l’arco e le frecce/ playing with bow and arrow
che colpisce e poi scappa/ that hits and runs
un tesoro, una mappa,/ a treasure..a map
l’amore che detta ogni legge/ love that lays down the law
per provare a vedere/ to try to see
che c’è laggiù in fondo/ what there is down there
dove sembra impossibile stare da soli/ where it seems impossible to be alone
a guardarsi negli occhi/ looking each other in the eyes
a riempire gli specchi/ filling the mirrors
con i nostri riflessi migliori/ with our best reflections

Ατέλειωτο ταξίδι...

Mέρα Μαγιού..ήτανε.Ατέλειωτο ταξίδι μ αφησες καρδιά μου...
Θάθελα... ναναι Μάης...οταν ξανάρθεις...

Μόνο εσένα και είμαι εντάξει.
Το ταβάνι έχει πετάξει δυο φωτιές στον ουρανό.


Σου φυλάω μουσικές...

στο ταξίδι να καις μες στο χρόνο

Διαδρομή
είναι η πορεία στην
αυτογνωσία μέσα από το ταξίδι...

To feel your love once more...


I woke and you were there...beside me in the night.
U touched me & calmed my fear...turned darkness into light.
I woke and saw you there...beside me as before
My heart leapt to find you near to feel you close me...once more
Your strength has made me strong..though life tore us apart..
& now when the night seems long...your love shines in my heart...

Sei la vita mia...

Ωσπου η γη να μη γυρίζει πια...

Όλη γη ταξίδι γύρω από σένα
Ώσπου το φως να γίνει σκοτεινιά...
Ώσπου κι αυτός ο ήλιος να σβηστεί...
Ώσπου ο χρόνος πια να ξεχαστεί...
Θα σ' αγαπώ...
One’s destination is never a place...but a new way of seeing things.” – Henry Miller

μ ένα τραγούδι του δρόμου..

ναρθεις όνειρό μου...

Ετσι...

it will be for ever...


Θα με ρωτάνε... θα ’μαι η απάντηση.
«Αξίζει καρδιά μου να υπάρχεις για ένα όνειρο
και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει»

I wish a falling star... Could fall for ever.


Κάποιοι λένε να μην ονειρεύομαι για τον λόγο ότι τα όνειρα είναι EΔΩ
& η πραγματικότητα ΕΚΕΙ & η απόσταση τους μεγάλη φαντάζει.
Mα όσο σκέφτομαι πως εσύ στο ΕΚΕΙ του ονείρου ήσουν πριν σε γνωρίσω...τόσο επιμένω ΕΔΩ όνειρα να κάνω...

here..and everywhere...for ever...
shine on you...on me... crazy diamond
Σ ένα ταξίδι που δεν έχει τελειωμό...

Οσα δεν τόλμησε κανείς...Εγώ τολμώ.
Απλά...Σ αγαπώ.


can make this world seem right
can make the darkness bright..
can make this change in me....

Απλά...όπως γυρίζει αυτή η γη...


έτσι κ εμείς εδω γυρνάμε...
φίλα με απόψε...ξεκινάμε...

Πολύ απλά...


Θα μαι μαζί σου μια ζωή...Θα σαι το σώμα μου και θα μαι η ψυχή σου.Δεν έχω όνομα εγώ για όποιον με ρωτά...
ΕΣΥ λέγε με ΕΡΩΤΑ...

Ποτέ μου.. δεν θα σ αρνηθώ...δεν θα σ απολησμονήσω...


να΄σαι εδώ γιατί η ζωή..με ένα σώμα δεν αρκεί
σε θέλω εδώ για να υπάρχω...

Εσύ για μένα...είσαι...

Καρδιά μου....μωρό μου...ψυχούλα μου...

καλώς όρισες Ανοιξη....

Πάμε ταξίδια...Ελα στο ρυθμό μαζί μου...
Νοιώσε λίγη ένταση..
Dance with me...little stranger...show me secret sins
Love can be like bondage..seduce me once again....
Won't you dance with me..in my world of fantasy
Won't you dance with me..ritual fertility....