"The rewards of the journey far outweigh the risk of leaving the harbor''

Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

στα ταξίδια του Γκιούλιβερ-Δουβλίνο-Ιρλανδία


Μην σε τρομάξει ο «Δράκουλας» του Μπραμ Στόκερ.Φαντάσου μια πόλη γεμάτη νεανική
φρεσκάδα.Aλλωστε στο πληθυσμό της υπερτερούν οι νέοι.. Θυμίζει Αγγλία αλλά δεν έχει καμμιά σχέση.Θερμή κ καθόλου ψυχρή/τυπική. Αντιστέκεται..με το πείσμα των Δουβλινέζων...κ δημιουργεί δική της ξεχωριστή προσωπικότητα.
Ας πούμε λίγο..επαναστατική...αιφνιδιαστικά αντιδραστική.Μας μοιάζουν στην ιδιοσυγκρασία.Οι Ιρλανδοί...δεν υποτάσσονται εύκολα..κάνουν του κεφαλιού τους..πίνουν πολύ...μπύρα [δοξάστε την Guinness] κ φλερτάρουν πολλές φορές πιεστικά..σαν Μεσογειακοί.

Με φώναζαν ...Μαρία παρότι επέμενα επαναλαμβάνοντας το δικό μου αλλιώτικο όνομα.
Μάλλον κάθε Ελληνίδα έτσι
την φαντάζονται..Κ δεν κρύβουν την αγάπη τους για τους Ελληνες.
Μπορεί κ να σε πείσουν οτι σ ερωτεύτηκαν ...με την πρώτη ματιά.Εσύ μην πιστεύεις απλά κράτα τη λέξη για ότι δεις κ αποθανατίσεις στο σκληρό του μυαλού σου.

Ωστόσο είναι απ τις πιο σίγουρες...κ ασφαλείς πόλεις..να περιηγηθείς...να ξενυχτίσεις όσο
γίνεται..ακόμη κ αν είσαι μόνη...

http://3.bp.blogspot.com/_KsJxwz1-7W8/TMvxEunfdRI/AAAAAAAAcyA/z0T-PZFj2fY/s1600/08-11-06_171354_21.jpg
Απο το Luton[London airport]...σε μια ώρα κ κάτι είσαι Δουβλίνο.Αρκετές εταιρίες πετάνε
κ φυσικά τα ωράρια ακολουθούν το τυπικό Αγγλικό πρότυπο.
Χαίρεσαι να το περπατάς. Λυπάμαι δεν κάνει για shopholics...ισως καλά βιβλία...cds...να σε
κάνουν να δεις κ το άλλο πρόσωπο του shopping.
Η συνοικία Temple Bar είναι το πιο γραφικό κομμάτι της πόλης.
Κατά τον 19ο αιων. η συνοικία ηταν εμπορική...με πολλά μαγαζάκια και βιοτεχνίες. Βρισκόταν σε μεγάλη παρακμή ...όταν αρκετοί καλλιτέχνες αποφάσισαν να κάνουν εκεί τα στούντιό τους. Τότε το Temple Bar πήρε άλλο χαρακτήρα και έγινε συνώνυμο με την culture της πόλης...Ας πούμε λίγο απο Docklands...η το δικό μας Γκάζι.
Στη δεκαετία του '80 ξεκίνησε η μεγάλη ανάπλαση ...κ πολλά κτίρια αναστηλώθηκαν και στέγασαν -πέρα από τους καλλιτέχνες- τα Εθνικά Φωτογραφικά Αρχεία.... το Ιρλανδικό Κέντρο Κινηματογράφου...
Πλήθος μπαράκια... παμπς....[το σπιτι του Ιρλανδού ειναι η παμπ]
η Crawl - Περιήγηση των παμπς - μάλλον «crawl» = σύρσιμο στα 4. δηλ. ανάλογα με την ποσότητα οινοπνεύματος που έχουν πιει οι συμμετέχοντες] ξενώνες... ξενοδοχεία...και κομψά μαγαζάκια θα συναντήσεις στο διάβα σου.


Εχεις πολλά να δεις...κ να κάνεις τις μέρες που θα μείνεις...Ατέλειωτη..ασταμάτητη βροχή οπωςδήποτε άρα αδιάβροχο με κουκούλα κ ελαφρό ντύσιμο για περπάτημα...
Πάρε τα 2 τμήματα[βόρειο-νότιο]που χωρίζονται απ τον ποταμό Λίφεϊ ...χάζεψε πανω απ τις 11 γέφυρες...κυρίως το βράδυ που είναι πανέμορφα φωτισμένες.Περίπου 1.500.000 κάτοικοι ζουν στο Δουβλίνο κ οι περισσότεροι σαφώς στο κέντρο της πόλης. Το κέντρο της οριοθετεί... η μεγάλη λεωφόρος Ο' Κόνελ...με την ομώνυμη κεντρική γέφυρα...το μνημείο του ελευθερωτή Ντάνιελ Ο' Κόνελ.... μεγάλου πατριώτη Παρνέλ και του αρχηγού των εργατών Μπιγκ Τζιμ Λάρκιν. Βγάλε φωτογραφίες στο Μνημείο του φωτός....στο πανύψηλο κτίριο που μοιάζει με τεράστια βελόνα.
Χάζεψε τα μεσαιωνικά...βικτωριανά...κ μοντέρνα κτίσματα..κ απόλαυσε τους χαλαρούς ρυθμούς που οι Δουβλινέζοι μετακινούνται...με ποδήλατα..πίνουν τσάι με φίλους η μόνοι...κ καταλήγουν στις παμπς για την κλασσική τους ...περηφάνεια...τη Guinness μπύρα.

Δώσε τις μέρες σου...για να δεις:
Το Trinity College [με απίστευτη βιβλιοθήκη 200.000 τόμων]
ενα απ τα παλιότερα/διασημότερα πανεπιστήμια της Δ.Ευρώπης.
Το αριστούργημα του.. γνωστό ως το «Βιβλίο του Κελς».... κάτι που αξίζει να δει ο κάθε επισκέπτης του Δουβλίνου.

Επίσης τη βιβλιοθήκη Marsh's.
Τον Καθεδρικό του Αγ.Πατρικίου...έδρα της Αγγλικανικής εκκλησίας της Ιρλανδίας...που
στέκει εκει μεγαλόπρεπος.

Το the Custom house...[στο κατασκευαστικό υλικό του πρόσθεσε κ τις...διαδηλώσεις...κ το κάψιμο του απ τον ΙRA...]
Το υπέροχο επιβλητικό νεοκλασσικό δημαρχείο...
Dublin's City Hall είναι ενα ακόμη must see...

Oταν κουραστεις απ το περπάτημα...μπες σε ενα απ τα ωραιότερα πάρκα της Πόλης το St Stephens green...ξεκουράσου αρκετά...γιατι οπως θα δεις το πάρκο καταλήγει στον πιο high πεζόδρομο Γκράφτον.Μια μικρούλα στάση ακόμη στα εκθέματα των πλανόδιων ζωγράφων που εκθέτουν στα κάγκελα δεν θα την κάνεις? ε ναι...


Old Jameson Distillery για τους whiskyfriends...με πολλές πολλές δοκιμές..η Guinness Storehouse...για τους μπυρολάτρεις.? προτιμώ [χωρίς μπύρα] το roofbar...του 2ου για να βλέπω την πανοραμική θέα.
Πάμπολλα μουσεία θα σε απασχολήσουν τις υπόλοιπες μέρες σου.Δεν θα πλήξεις καθόλου..

Nat Museum of Ireland[με εκθέματα-δείγματα κελτικής τέχνης]...το Ιrish museum of Modern Art....με υπέροχους κήπους κ εκθέσεις σύγχρονης τέχνης...Την εθνική γκαλερί της Ιρλανδίας...θαυμάσια πινακοθήκη με άπειρες αίθουσες...κ φυσικά...μουσεία αφιερωμένα σε Ιρλανδούς διασημους συγγραφείς.[James Joyce center].Προσωπικά απόλαυσα το Chester Beatty...τη βιβλιοθήκη στο Dublin castle με σπάνια ασιατικά χειρόγραφα...βιβλία. κλπ.Μη χάσετε-ξεχάσετε...να τη δείτε.

Μου έπιαναν συχνά τη κουβέντα..οπου κ αν πήγαινα.Διέκρινα τον ίδιο αυθορμητισμό...με τους Ελληνες....μόνο που οι Ιρλανδοί δεν πολυφωνάζουν...μοιάζουν ήρεμοι...μα θαρρώ το αίμα τους βράζει...

Το νησί όμως είναι κ πασίγνωστο για την παραδοσιακή μουσική του...αλλά κ τους διάσημους συγγραφείς παιδιά του οπως τον Τζ.Τζόις..τον Τζ.Μπέρναντ Σω...τον Οσκαρ Ουαιλντ..τον Τζ.Μπέρκλευ...κλπ.

Ο νομπελίστας Ερνεστ Γούλτον [Νόμπελ Φυσικής] είναι ακόμη ενα άξιο τέκνο της Ιρλανδίας..αλλά κ ονόματα της show buss την δόξασαν σε όλο το κόσμο..οπως η Ένυα..ο Ρ.Γκάλαχερ...οι U2..Σ.ο Κόνορ κλπ.

Οι χορευτικές παραστάσεις Riverdance & lord of the dance...αφήνουν τις καλλίτερες εντυπώσεις με τη δεξιοτεχνία των χορευτών κ το τεράστιο ταλέντο τους.

Αυτό το νησί [Εire-Irland] δέχτηκε σαν πρώτους αποίκους τους Κέλτες...που επηρέασαν πολύ την κουλτούρα των Ιρλανδών.Πλήθος οι μύθοι...κ η κέλτικη μουσική είναι πανταχού παρούσα.Μετά οι Βίκινγκς ..η νορμανδική κατοχή...ώσπου καταλήφθηκε απ τους Βρεττανούς.

Το 1922 πέτυχε την ανεξαρτησία της αλλά το 1/6 του νησιού η Β.Ιρλανδία ανήκει ακόμη στην Αγγλία. Ειναι μέλος της ευρ.ένωσης απ το 1973.

Μύθοι και αλήθειες της Ιρλανδίας

Ενας συγγραφέας σχολιάζει την κρίση

Ο Χιούγκο Χάμιλτον(γεν. 1953] από πατέρα ιρλανδό εθνικιστή.... και μητέρα βερολινέζα αντιναζί ....και μεγάλωσε στις φτωχογειτονιές του Δουβλίνου. Με «μπάσταρδο αίμα»... είναι και ο τίτλος της αυτοβιογραφίας του.... νιώθει βαθιά αλληλέγγυος με όσους δεν υποκύπτουν στις μόδες.... με τους εξόριστους στην ίδια τους την πατρίδα... συνεχίζοντας έτσι μια μακρά παράδοση της ιρλανδικής λογοτεχνίας. Το τελευταίο έχει τίτλο «Οπως κανείς» απ' όπου εκλεψα ένα μικρό απόσπασμα.

/// Ο Ιρλανδός είναι τεχνίτης στο χειρισμό του φαντασιακού. Ολος ο κόσμος γνωρίζει αυτό το μοναδικό ταλέντο μας στη θεατρικότητα. Για μας, στην Ιρλανδία, η ιστορία που φτιάχνουμε για κάτι έχει συχνά μεγαλύτερη σημασία και από το ίδιο το γεγονός. Να συζητάμε, να υπερβάλλουμε, να σχολιάζουμε με λεπτομέρειες τη ζωή μας και τη χώρα μας, αξίζουν όσο και η αντικειμενική αλήθεια. Να 'μαι, λοιπόν, κι εγώ να έχω κολλήσει αυτή την... εθνική συνήθεια που τόσο έχω προσπαθήσει να αποφύγω!

Από την άλλη, όμως, ο μείζων ρόλος που έχει παίξει το φαντασιακό στην ανάπτυξη της ιρλανδικής κοινωνίας είναι ίσως αποκαλυπτικός των δυνατοτήτων και των αδυναμιών μας, ακόμα και σήμερα. Αυτή τη στιγμή, οι Ιρλανδοί περνούν μια έντονη φάση ενδοσκόπησης. Το σύνθημα τώρα είναι: "Ανανέωση της Δημοκρατίας". Υστερα από δύο δεκαετίες αγοραστικής τρέλας, κατά τις οποίες το φαντασιακό μας μεταμορφώθηκε σε καταναλωτική φαντασίωση, οι βασικές αρχές των προγόνων μας έγιναν ξανά αντικείμενο συζήτησης στα μέσα ενημέρωσης. Τι δεν πήγε καλά; Ποιες είναι οι αξίες που έχουν πράγματι σημασία; Και τι περιμένουμε, στ' αλήθεια, από το μέλλον;

Ο εθνικός ιρλανδικός χαρακτήρας βασίζεται στις προσδοκίες. Η ιστορία μας είναι ποτισμένη με εθνικιστικά όνειρα για ελευθερία. Με τα όνειρα των αμέτρητων μεταναστών που είναι αναγκασμένοι να παραμένουν στο εξωτερικό, που ζουν με την επιθυμία να ξαναγυρίσουν στην πατρίδα τους. Με τα όνειρα για ευημερία έπειτα από τόσα χρόνια φτώχειας, πείνας και έλλειψης προοπτικής, από τα οποία η χώρα βγήκε τελικά χάρη στην αλματώδη ανάπτυξη της δεκαετίας του 1990.

Με μαζική επένδυση στην εκπαίδευση και στην ένταξη στη λέσχη των Ευρωπαίων, αυτή η ευημερία έφτασε στις όχθες της Ιρλανδίας και έκανε όλα μας τα όνειρα πραγματικότητα. Οι μετανάστες άρχισαν να επιστρέφουν. Το θρυλικό αίσθημα φιλοξενίας των Ιρλανδών άνοιξε τις πόρτες διάπλατα για να μπει ένα πρωτόγνωρο κύμα μεταναστών, ιδίως από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Μέσα στην αρχική μέθη αυτής της οικονομικής ανάπτυξης, η χώρα ξεπέρασε ακόμα και τις θρησκευτικές διαμάχες της, για να προωθήσει, στη Βόρεια Ιρλανδία, μια διαδικασία ειρήνευσης, που ακόμα ισχύει, έστω και αν όλα τα άλλα μοιάζουν να έχουν γίνει ξανά σκόνη. Θα 'λεγε, όμως, κανείς ότι τα όνειρά μας υφίστανται μια απότομη έκπτωση.

Οι αιτίες της ζημιάς που έγινε στην Ιρλανδία από τη σημερινή κρίση σίγουρα θα γίνουν αντικείμενο αναλύσεων από τους οικονομολόγους για τις επόμενες δεκαετίες. Ισως φταίει η έκπληξη να βλέπουμε τα όνειρά μας να πραγματοποιούνται που μας παραπλάνησε και δεν μας άφησε να φανταστούμε ότι υπήρχε πιθανότητα αποτυχίας. Είχαμε "λεφτά και στις δύο τσέπες", όπως λέμε. Είχαμε ανάγκη να σβήσουμε το παρελθόν ξοδεύοντας μανιωδώς. Είναι ενδεικτικό εξάλλου ότι σ' αυτή τη χρυσή εποχή η Ιρλανδία παρήγαγε δύο παγκόσμια μπεστ σέλερ με θέμα τη φτώχεια: "Οι στάχτες της Αντζελα", του Φρανκ Μακ Κορτ και "It's a Long Way From Penny Apples", του Μπιλ Κάλεν, δύο κείμενα που μιλούν για την εποχή όπου τα παιδιά περπατούσαν ξυπόλυτα. Οταν η οικονομία είναι ανθηρή, μια κοινωνία επιτρέπει στον εαυτό της ν' αντιμετωπίσει και τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας της, όπως έγινε με όλα αυτά τα σκάνδαλα σεξουαλικής κακοποίησης στην Εκκλησία ή με το εκπαιδευτικό σύστημα.

Τώρα που έχουμε πια άδειες και τις δύο τσέπες, αποκοιμιόμαστε με ιστορίες τρελών και αλόγιστων δαπανών. Θυμόμαστε την εποχή που δεν μπαίναμε καν στον κόπο να συγκρίνουμε τις τιμές στο σουπερμάρκετ. Την ώρα που κάποιοι λένε ότι μπορεί να ξαναγυρίσουμε στα συσσίτια, εμείς ψάχνουμε πού πήγαν τα λεφτά. Και αν μας αρέσει πλέον να διαβάζουμε ιστορίες για ανείπωτο πλούτο παρά για ανείπωτη φτώχεια, μάλλον είναι από απλή νοσταλγία.\\\

=========

Θα μπορούσα να πω για τους Ιρλανδούς again and again ...πόσο μας μοιάζουν.Εχουν περάσει κι αυτοί απο πολλά δύσκολα/μεγάλα κύματα...εμφύλιο...εκκλησιαστικές μάχες...πολέμους ανεξαρτησίας...κ αγωνίστηκαν για την λευτεριά κ την αυτονομία τους.Η ιστορία έγραψε κ θα γράψει στα κιτάπια της γιαυτούς κ για μας.

Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε απ την καταγραφή των γεγονότων η των καταστάσεων.

Ας πούμε οτι βρισκόμαστε στο Ολυμπιακό στάδιο της Αθήνας...Το διάσημο συγκρότημα U2 δίνει μια απ τις... πιο μεγαλειώδεις παραστάσεις της καριέρας του.80000 Ελληνες φίλοι του συγκροτήματος-θρύλου... βλέπουν το υπερθέαμα κ τον Ιρλανδό frontman...του συγκροτήματος ΒΟΝΟ να αλωνίζει την κυκλική πασαρέλα/σκηνή κυψέλη...φωνάζοντας στο κοινό...Ι m Alexander the great. Tα λόγια του...ηταν η κορύφωση ...του επικοινωνιακού γκελ που είχε ο τραγουδιστής...εκείνο το βράδυ..με το Ελληνικό κοινό...

Ειπε:Εμεις οι 2 λαοί μοιάζουμε..Ελληνες θα τα καταφέρετε γιατί έχετε μυαλό κ καρδιά....

σημ.Νομίζω οτι ναι...μοιάζουμε...Ιρλανδοί κ Ελληνες.Αγαπάμε εξ ίσου τη ζωή...Ελπίζουμε ακόμη κ τι παράξενο...μπορούμε ακόμη κ να ονειρευόμαστε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Twenty years from now you will be more disappointed by the things you didn’t do than by the ones you did. So throw off your bowlines. Sail away from safe harbor. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover.

[Mark Twain]

Every time you touch me ...


I become a hero..
Ι fly to stars..

Jonathan Livingston Seagull του Richard Bach.
σελίδες 128, Εκδόσεις: Avon .
Δεν ξέρω εάν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά.
Μια απ όλες τις κριτικές του βιβλίου γράφει:
Richard Bach with this book does two things.
He gives me flight.
He makes me Young. (Ray Bradbury).
Και ο συγγραφέας αφιερώνει το βιβλίο :
To the real Jonathan Seagull, who lives
within us all !
Ξέρω πως πρωτοτυπώθηκε το 1973...

Όταν τολμάς...χάνεις για λίγο το βήμα σου.Οταν δεν τολμάς...χάνεις για πάντα τον εαυτό σου...

Nothing splendid has ever been achieved except by those who dared believe that something inside them was superior to circumstance. (Bruce Barton)


Ο Αλεξανδρινός ο καθαρός ο ουρανός ...στον έρωτα είναι σαν διαμάντι ανθεκτικός και ...είναι ο αυθεντικός o Aλεξανδρινός.

Μα εγώ να δεις που τα μισά σου...
θα μπορώ να αγαπώ...

Είσαι για ένα ρίσκο;


Είσαι για ένα ταξίδι στ'ανοιχτά; Είσαι για ένα ρίσκο;
Θελω να μου υποσχεθείς πως δε θα πάρεις μετεωρολογικό δελτίο.
Πως δε θα χεις μαζί σου προμήθειες και αποσκευές.
Πως δε θα γεμίσεις το πλεούμενο με σωσίβια....
Θα δέσουμε την άγκυρά μας στα φτερά των γλάρων...
Και θα ορίσουμε τιμονιέρη μας το πιο τρελό δελφίνι...
Θα σου χαρίσω όλο το γαλάζιο του πελάγου...
Όλο το χρυσαφι του ήλιου...Όλο το ροζ του δειλινού.
Να χεις χρώματα πολλά να βάφεις τους πόθους και τις σκέψεις σου.
Θα γεμίσω τ'αμπάρι μας με ονειρα. Να χεις πολλά.
Να μη φοβάσαι πως θα σου τελειώσουν...
Αν έχει λιακάδα θα απλώσουμε τα δίχτυα της ζωής μας στην κουβέρτα
και θα μπαλώσουμε τις τρύπες που μας ανοιξαν τα σκυλόψαρα...
Αν έχει βροχή θα βγάλουμε τη ψυχή μας στ΄άλμπουρο να ξεπλυθεί.
Είσαι επιτέλους, για ένα ταξίδι στ ανοιχτά;
Για ένα ρίσκο;
[ Αλκυόνη Παπαδάκη]

Ο άνθρωπός μου...


ο φύλακας...ο άγγελός μου...
Στο τσιγάρο που κρατώ..
Στον ένα μου Θεό...να μη δώσει να ξημερωθώ...
Ετσι μια ζωή θα σαγαπώ...



....να μη χαθείς ποτέ απ τη ζωή μου...

..Mε μόνο χάρτη τη καρδιά...


..Δίχως νόμους κ κανόνες...Κ είσαι έρωτας εσύ...κ ταξίδι γλυκό...

Α bsolute love...

για πάντα θα σαλπάρω...στην πλάτη του δικού σου ανέμου...
σαν να σουν όρκος σ έχω πάρει που δεν θα πάταγα ποτέ μου...
Στο τσιγάρο που κρατώ..Στον ένα μου Θεό..να μη δώσει να ξημερωθώ...
Ετσι μια ζωή θα σαγαπώ...

Like the air you breathe...

...tonight...

στης ζωής τα ταξίδια...

...να μη γυρνάς ποτέ την πλάτη...
Να τα κοιτάς μ' εμπιστοσύνη...κ με μάτια ολάνοιχτα...σα θαύμα...

οτι αξίζει θα ζει...
οτι γερά μας ενώνει...

Γαλάζιο πουλί...στα όνειρά μου...

Nα περπατάς ανάλαφρα σαν μακρινό τραγούδι...
Eνας γαλάζιος άνεμος ν' ανάβει ξαφνικά τα φώτα τ' ουρανού..
Tα χρώματα που χάθηκαν στα μάτια...εξαίσια να αστράφτουν πάλι...
K να είσαι εκεί όπως παλιά ...κι όπως παλιά να μ' αγαπάς
(T.Νικηφόρου]

Like the deep blue sea....

οταν έχω εσένα...οταν έχεις εμένα..

...Σε σένα που μπορείς με ένα χάδι να αδικείς...
Χρόνο έχεις για ότι αντέχεις...είσαι ουρανός που πονάει...και όλο βρέχεις
..
Διώξε τα σύννεφα σταμάτα την βροχή...
χαμήλωσε...κ ελα βρες με στο βραχάκι μας..
σε κείνο το νησί του ονείρου...κ της αλήθειας μας
Απο ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα..
δεν διακρίνεται η αλήθεια...χαμήλωσε...
Ελα κοντά μου...
Μη σφίγγεις τα χρώματα...μη τα σφίγγεις μες τη χούφτα σου
Δεν βλέπεις που το κόκκινό σου..θέλει να δραπετεύσει?

Ξεκρέμασε..τη σκουριά των καραβιών απ το λαιμό σου
....Και πήγαινε ανάμεσά τους κατάλευκος κ θαλασσί
Με το πουκάμισό σου ανοιγμένο
Εκεί..Για να απογειωθούμε μαζί...
Eσυ κ εγω...

its a matter of flying....

Το δικό μας ταξίδι δεν τελειώνει με ένα μόνο ξεφύλλισμα...

Η διαδικασία του γραψίματος ενεργοποιεί την φαντασία με τρόπους
που δεν μπορεί να το κάνει κανένα άλλο αισθητήριο μέσο....
Το γράψιμο σε αναγκάζει να συμπληρώσεις τα κενά
κ να δημιουργήσεις δικές σου εικόνες...


Για σένα μόνο...

Μα της καρδιάς τ αστέρι μην παίρνεις απο δω...

Δυο μέρες μόνο..σ' ένα ταξίδι-αστραπή...να ξεδιπλώνω...
Οσο μια βόλτα διαρκεί...Να παίρνει ανάσα η ζωή..
Για λίγο μόνο...Για τόσο μόνο...
Φως να γεμίζουν οι στιγμές..να λάμπουν μες στο χρόνο
Όλο το σώμα μου να ζει..Για σένα μόνο...
Δυο μέρες μόνο...
Οσο κρατάει μια ζωή...Για τόσο μόνο...

Ο γλάρος...κ ο αγέρας...

Manya Kousi
Ιδανικοί εραστές .Δεν παύουν ποτέ να πετάνε.Ανεκτίμητη συνύπαρξη.Τέλεια.
Tαξιδεύουν μαζί...Αλλιώς δεν έχει νόημα η ύπαρξή τους.[ΜyRiSun]

Φίλα με αγάπη μου....

Η αλήθεια...με τα δικά μου μάτια.



δες τα μάτια μου... γεμίσαν απο σένανε...
δες η καρδιά μου...γέμισε απο σένανε...αλήθεια μου
Sempre na minha mente..

Οτι αρχίζει με αλήθεια..δεν τελειώνει ποτέ...

Io Che Amo Solo Te
Ηθελα ναμαι..
κρυμμένος πυρετός μέσα στο αίμα σου...
για να ξυπνάω τις φωτιές μες στο κορμί σου...
Η μόνη λέξη...μες το παραμιλητό σου...


Πάρε με......Ζεστό αγάπης κύμα..

Οταν έχω εσένα...

μπορώ να ονειρεύομαι ξανά...
Mάτια μου..ψάχνω να σε βρώ...
Δεν σβύνω τη μορφή σου..
.


Sempre na minha mente...

Για την ακρίβεια... ποτέ δεν είχα μεγαλύτερη διαύγεια. Αυτό που μου συνέβη είναι σχετικά απλό.

Ένιωσα ξαφνικά... μια έντονη επιθυμία για το αδύνατο...


Αγάπησα Απόλυτα κ Αληθινά...
ένα γλάρο...
Λοιπόν...θέλησα να πετάξω...
Θέλησα ν ανταμώσω ουρανό.
Θα με ρωτάνε... θα ’μαι η απάντηση.
Sempre na minha mente.
Δεν θα περνώ στην άλλη τάξη...
Δεν θέλω ν αλλάξω ουρανό...

υγ.και θα σου πω και την ουσία...κι αυτο που εχει σημασία...
χάραξε μα τίποτα δεν άλλαξε...
Πιο πολύ σε θέλω... σ αγαπάω..
Μέλι είναι ο έρωτας που στάλαξε
πάνω στο κορμί που ξαγρυπνώ...

Κ αυτή είναι η αγάπη που δεν τέλειωσε ποτέ...

All rules are made only to be broken...


φως μου...βρες το νησί...στο σαγαπώ μου...
Απλά...υπάρχει...κ είναι το δικό μου νησί...

Αγάπη μου στο κόσμο μου....βρες το νησί..
έχει παντού κ πάντα...ήλιο εκεί...

ξέρω είναι δύσκολο...

μα κάντο εσύ απλό....
σημάδια άφηνε στα σύννεφα απάνω...

Μην αλλάξεις ουρανό...
υποσχέσου...δεν θα με ξεχάσεις...

στο δικό μας βραχάκι.....


Σε χώρο μυστικό.. .καρδιά μου ...σ ανταμώνω...

''Κάθησε εδώ κοντά μου...Μου 'λειψες ξαφνικά
Ετσι όπως oταν πέφτει ο ήλιος...
Μείνε λιγάκι ακόμα.........κάτι εχω να σου πω
Να πάρει ο αέρας χρώμα....''
"Τάσος Λειβαδίτης"
..Si tu no estás junto a mí.....
Κράτα μου το χέρι στα μακρινά μας όνειρα...
Nα παίρνει ανάσα η ζωή...αέρα η καρδιά...
Baciami ancora...

με την αγάπη σου ψηλώνω....

κ ακουμπάω ουρανό...

so in love with you...am I...


our sound..our dream...our journey....


Τα όνειρα δεν χάνονται μόλις ξυπνάμε...
Τα όνειρα πεθαίνουν όταν σταματήσουμε να ελπίζουμε...
seagulls flying
Love me without fear -Trust me without questioning - Need me without demanding -
Want me without restrictions - Accept me without change- Desire me without inhibitions.

Besame Mucho.A treasure...a world map...


a thought that escapes.....I love you
una luce che sfiora/ a light that skims over
una fiamma che incendia l’aurora./ a flame that inflames the dawn
Un errore perfetto, un diamante, un difetto/ a perfect mistake...a diamond..a defect
uno strappo che non si ricuce./ a tear that can't be mend

Un respiro profondo per non impazzire/ a deep breath to don't go crazy
una semplice storia d’amore./ a simple love story

Un pirata, un soldato, un dio da tradire/ a pirate..a soldier..a god to betray
e l’occasione che non hai mai incontrato./ and the chance that you've never met
La tua vera natura, la giustizia del mondo/ your true nature... justice in the world
che punisce chi ha le ali e non vola./ that punishes who has wings and doesn't fly

Baciami ancora…/ kiss me again

Tutto il resto è un rumore lontano/ everything else is a distant sound
una stella che esplode ai confini del cielo/ a star exploding on the edge of the sky
Baciami ancora…/kiss me again

Voglio stare con te/ I wanna be with you
invecchiare con te/ grow old with you
stare soli io e te sulla luna./ be alone.. you and I on the moon

Coincidenze, destino,/ coincidence..destiny
un gigante, un bambino/ a giant..a child
che gioca con l’arco e le frecce/ playing with bow and arrow
che colpisce e poi scappa/ that hits and runs
un tesoro, una mappa,/ a treasure..a map
l’amore che detta ogni legge/ love that lays down the law
per provare a vedere/ to try to see
che c’è laggiù in fondo/ what there is down there
dove sembra impossibile stare da soli/ where it seems impossible to be alone
a guardarsi negli occhi/ looking each other in the eyes
a riempire gli specchi/ filling the mirrors
con i nostri riflessi migliori/ with our best reflections

Ατέλειωτο ταξίδι...

Mέρα Μαγιού..ήτανε.Ατέλειωτο ταξίδι μ αφησες καρδιά μου...
Θάθελα... ναναι Μάης...οταν ξανάρθεις...

Μόνο εσένα και είμαι εντάξει.
Το ταβάνι έχει πετάξει δυο φωτιές στον ουρανό.


Σου φυλάω μουσικές...

στο ταξίδι να καις μες στο χρόνο

Διαδρομή
είναι η πορεία στην
αυτογνωσία μέσα από το ταξίδι...

To feel your love once more...


I woke and you were there...beside me in the night.
U touched me & calmed my fear...turned darkness into light.
I woke and saw you there...beside me as before
My heart leapt to find you near to feel you close me...once more
Your strength has made me strong..though life tore us apart..
& now when the night seems long...your love shines in my heart...

Sei la vita mia...

Ωσπου η γη να μη γυρίζει πια...

Όλη γη ταξίδι γύρω από σένα
Ώσπου το φως να γίνει σκοτεινιά...
Ώσπου κι αυτός ο ήλιος να σβηστεί...
Ώσπου ο χρόνος πια να ξεχαστεί...
Θα σ' αγαπώ...
One’s destination is never a place...but a new way of seeing things.” – Henry Miller

μ ένα τραγούδι του δρόμου..

ναρθεις όνειρό μου...

Ετσι...

it will be for ever...


Θα με ρωτάνε... θα ’μαι η απάντηση.
«Αξίζει καρδιά μου να υπάρχεις για ένα όνειρο
και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει»

I wish a falling star... Could fall for ever.


Κάποιοι λένε να μην ονειρεύομαι για τον λόγο ότι τα όνειρα είναι EΔΩ
& η πραγματικότητα ΕΚΕΙ & η απόσταση τους μεγάλη φαντάζει.
Mα όσο σκέφτομαι πως εσύ στο ΕΚΕΙ του ονείρου ήσουν πριν σε γνωρίσω...τόσο επιμένω ΕΔΩ όνειρα να κάνω...

here..and everywhere...for ever...
shine on you...on me... crazy diamond
Σ ένα ταξίδι που δεν έχει τελειωμό...

Οσα δεν τόλμησε κανείς...Εγώ τολμώ.
Απλά...Σ αγαπώ.


can make this world seem right
can make the darkness bright..
can make this change in me....

Απλά...όπως γυρίζει αυτή η γη...


έτσι κ εμείς εδω γυρνάμε...
φίλα με απόψε...ξεκινάμε...

Πολύ απλά...


Θα μαι μαζί σου μια ζωή...Θα σαι το σώμα μου και θα μαι η ψυχή σου.Δεν έχω όνομα εγώ για όποιον με ρωτά...
ΕΣΥ λέγε με ΕΡΩΤΑ...

Ποτέ μου.. δεν θα σ αρνηθώ...δεν θα σ απολησμονήσω...


να΄σαι εδώ γιατί η ζωή..με ένα σώμα δεν αρκεί
σε θέλω εδώ για να υπάρχω...

Εσύ για μένα...είσαι...

Καρδιά μου....μωρό μου...ψυχούλα μου...

καλώς όρισες Ανοιξη....

Πάμε ταξίδια...Ελα στο ρυθμό μαζί μου...
Νοιώσε λίγη ένταση..
Dance with me...little stranger...show me secret sins
Love can be like bondage..seduce me once again....
Won't you dance with me..in my world of fantasy
Won't you dance with me..ritual fertility....