ασε τη γη ν αλλάζει...

τίποτα μη σε νοιάζει...τίποτα μη σε τρομάζει...

ειν η αγάπη που δεν τέλειωσε ποτέ...

και θα σου πω κ την ουσία..αυτό που έχει σημασία

μη με ρωτάς...Eσυ το ταξίδι αντέχεις ...αν μπορείς...
Οσο θα κρατούσε θαχε νόημα...

μη με ρωτάς....ποτέ δεν θα σ αρνηθώ...ποτέ δεν θα σ απολησμονήσω...

τώρα ..απλά...

οτι κ αν γίνει καρδιά μου...εσυ να σαι εδω...

Με αισθητή την παρουσία του...Ενα φθινόπωρο ...

Το βλέπεις πια.Και το νοιώθεις εξίσου.Η θερμοκρασία δεν χτυπάει κόκκινο...κ το τοπίο
παίρνει πορτοκαλοκίτρινο χρώμα με καφέ απαλές πινελιές...
Κάποιες ψιλοβροχές στο θυμίζουν ακόμη πιο έντονα. Ειναι φθινόπωρο...κ θέλει να κάνει αισθητή την παρουσία του.
Ειναι η σειρά του κ πρέπει να το δεχθείς.Πεισματικά..αναζητάς το καλοκαίρι.Η μια του ..εστω παράταση.
Φανατικός ταξιδευτής...κάθε εποχής του χρόνου...αλλά κ για τις δικές σου αιτίες..θες τις δικές σου διαφυγές.Αναζητάς νέους σταθμούς κ προορισμούς. Το δικο σου φίλμ καταγράφει κινηματογραφικά...Το soundtrack της ταινίας σου...θα μένει στα charts συνέχεια κ χωρίς να σε κουράζει.Καμμιά απολύτως επανάλειψή του...δεν είναι όμοια με τη προηγούμενη.Τοχουν αυτό...τα μοναδικά ακούσματα.

Μια αίσθηση γλυκιά...γεύση σαν του μελιού...αλλά κ μυστηριακά νοσταλγική σε οδηγεί πάλι για τις δικές σου διαδρομές.Για τη δική σου συνάντηση με τα αρώματα κ τα χρώματα του φθινοπώρου. Κι αυτο σαν ερωτικό σμίξιμο μοιάζει..που δεν το χορταίνεις ποτέ.Εσύ παραμένεις εραστής των μακρινών οριζόντων ...κ το πάθος για το ταξίδι δεν τελειώνει αλλά αρχίζει ξανά..με την ίδια λαχτάρα..περισσότερη ένταση κάθε φορά...με τις ίδιες αποχρώσεις αλλά σε αλλιώτικο παιχνίδι απλά για να μην το βαριέσαι εξίσου ποτέ.

Τι τα θες...
Αυτό το ταξίδι..εχει την μαγική ιδιότητα να...ανανεώνει τις αισθήσεις κ κάνει πράγματα χιλιοειπωμένα να σε ... ξαφνιάζουν σαν να ειναι η πρώτη φορά..

[Ν.Καζαντζάκης]
Ελα μαζί μου..στη πολύπλευρη Μάλτα..
ακολούθησέ με στο στο περίπου εγγλέζικο αλλά ιδιαίτερο Δουβλίνο ...δες ένα 4μερο το Παρίσι

με νέα οπτική-καινούργιο άκουσμα..κ ξενύχτησε στη αιώνια Ρώμη...ψιλοζαλισμένoς απ το roman excitement..περπατώντας ξυπόλητος σαν εμένα... απο φοντάνα σε φοντάνα.Δεν θα χάσεις.Στα σίγουρα.
Κράτα μερικά κέρματα στην τζέπη...θα σου χρειαστούν για τις ευχές σου.

Κι αν το τραγούδι μοιάζει λίγο παλιό...η ξανα-ακουσμένο δως του αέρα..πάθος...λάμψη
καινούργιου...βάλε σημείο αναφοράς τον έρωτα...φόρεσέ του τα καλά σου...κ κάντο μαγικό..ολοκαίνουργιο..Δηλαδή... απογείωσέ το..οπως κανείς άλλος δεν μπορεί να το κάνει.

όπου κ αν πας...

οτι κ αν κάνεις..οτι νέο κ αν γνωρίσεις...ότι κι αν θελήσεις...
ότι κι αν πεις...οτι κι αν ποθήσεις...εγώ θαμαι για σένα...εγώ...

Αλεξάνδρεια...

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2008

Όταν άκουγα Αλεξάνδρεια, το μυαλό μου ταξίδευε στο Μ.Αλέξανδρο. Ήξερα ότι την είχε ιδρύσει εκείνος ο μεγάλος στρατηλάτης και έγινε πρωτεύουσα της Ελληνο-Ρωμαϊκής Αιγύπτου. Ο νους πήγαινε και σε ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας: τον ΦΑΡΟ της. Έπειτα σκεπτόταν τον Καβάφη. Ήξερα ότι εκεί ήταν το σπίτι του .Όλα αυτά μαζεμένα και άλλα πολλά, με έκαναν στο πρώτο μου ταξίδι στο Κάιρο να θελήσω να την δω. Εξάλλου δεν απείχε πολύ από το Κάιρο. Μόνο 220 χλμ.
Όταν μπήκα στην είσοδο της πόλης και αντίκρισα μια ελληνική επιγραφή τότε κατάλαβα το τι σήμαινε για μας τους Έλληνες η πόλη αυτή.



Πρώτη επίσκεψή μου ήταν στο σπίτι εκείνου του μεγάλου ποιητή. Ένα σπίτι παλαιό διώροφο. Με το γραφείο του αρκετά καλά διατηρημένο. Άκουγα φωνές γύρω, παντού, και στα χείλη ήταν ένα πικρό χαμόγελο. Θυμόμουνα τον αυστηρό πατέρα μου, λάτρη της ποίησής του και λάτρη των στίχων των ποιημάτων του, που όμως δεν κατάφερε να πάει να δει το σπίτι αυτό.
ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ....και άλλα εκεί… λες και είναι γραμμένα στον τοίχο.
Ρίγησα και έμεινα σιωπηλή ακούγοντας μόνο τη καρδιά μου να χτυπάει. Σ’ όλους τους τοίχους ήταν σαν να διάβαζα όλα τα ποιήματά του, τόσο καθαρογραμμένα.

Η επόμενη μου στάση ήταν η περίφημη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Είχα διαβάσει ότι πριν καταστραφεί από πυρκαγιά, είχε θαρρώ 7000 τόμους βιβλίων.

Όλη η πόλη, η ατμόσφαιρά της ,το κάθε τι, μύριζε Μεσόγειο, παρά Ανατολή. Η θάλασσα της απλωμένη, όμορφα, είχε μια γλύκα αλλά πιο πολύ αυτή την ηρεμία και την αλλόκοτη Ομορφιά της ελληνικής θάλασσας. Δεν μου κάνει καμιά εντύπωση ότι την ονομάζουν Μαργαριτάρι της Μεσογείου.
Το μεσημέρι κάθισα σε μια παραθαλάσσια ψαροταβέρνα, μείγμα δικής μας και ολίγον από οντά. Τα φρέσκα ψάρια απλωμένα σε πάγκους, για να διαλέξεις εκείνη την ώρα όποιο θέλεις. Και θα στο φτιάξουν όπως το θέλεις. Θύμιζε έντονα τις δικές μας ταβέρνες κοντά στη θάλασσα, με ίσως διαφορά τα λογής λογής...προκαταρτικά μεζεδάκια με ταχίνι και καυτερά που συνόδευαν το κυρίως πιάτο. Γεμάτη από πλούσιους πελάτες που αυτό έδειχνε το ντύσιμο τους, με τις μεταξωτές κελεμπίες τους. Η μουσική καθόλα ανατολίτικη συνόδευε το γεύμα.
Έχει ένα κοσμοπολίτικο αέρα αυτή η πόλη. Το λιμάνι της υποδέχτηκε πριν χρόνια γενιές Ελλήνων και Ιταλών μεταναστών και είναι θαρρώ από τις πιο εντυπωσιακές πόλεις της Μεσογείου Με την μοντέρνα αρχιτεκτονική της αλλά και με σεβασμό στο ένδοξο παρελθόν.
Θα σε θυμάμαι Αλεξάνδρεια.
H μπαλάντα του νερού και της θάλασσας (ποίηση Federico Garcia Lorka, μουσική ΟΝΑΡ)




Οταν ενώνονται δυο διαφορετικές φωνές σε ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα σε πάνε πολυ μακριά.

και η συνέχεια... by aristotelis

εκεί, στο νησί του κόσμου, την Αλεξάνδρεια, πήγα πολλές φορές εως τώρα. Πάντα κάτω από την ιστορική πύλη της πόλης σκέφτομαι το ελληνικό στοιχείο και το χνάρι που άφησε στον χώρο-χρονο.



Δεν είναι μόνο η βιβλιοθήκη που σου επιβάλει την παρουσία της, δεν είναι το σπίτι του Μεγάλου Ελληνα Ποιητή, αλλά είναι το δέσιμο της πόλης με την θάλασσα και τον ουρανό της Μεσογείου. Η πόλη αυτή είναι για μένα ο σύνδεσμος με την πατρίδα. Αγναντεύω την θάλασσα σαν μικρό παιδί και αναζητώ στο βάθος του ορίζοντα, τον Ψηλορείτη. Ξέρω τα μάτια δεν αρκούν, αλλά η ψυχή τον φθάνει.


Εκεί στην παραλία της πόλης, ακούς βαθιά στα ώτα του μυαλού σου, τα λόγια του ποιητή και πέφτεις σε περίσκεψη.

''Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του.'' Κώστας Καβάφης - Che fece... il gran rifiuto


Εκεί στην Αλεξάνδρεια βλέπω την θάλασσα και σκέφτομαι τα Όχι και τα Ναι της ζωής μου. Με πνίγει το Ναι της υποταγής και οραματίζομε το Όχι.

Ο Αλεξανδρινός ο καθαρός ο ουρανός στον έρωτα είναι σαν διαμάντι ανθεκτικός και ...είναι ο αυθεντικός o Aλεξανδρινός. Το ένα μου λιμάνι είναι δυτικό, το άλλο το παλιό ανατολικό, εχω αεροδρόμιο στο βοριά και ενα αρχαίο φάρο προς τον νοτιά.



Αναρτήθηκε από ΜyriSun[Manya] στις 11:05 μ.μ.

απ το Α....ως το Ω...

του κορμιού...της καρδιάς κ της ψυχής..

Θα με ρωτάνε... θα ’μαι η απάντηση.
Sempre na minha mente.
Δεν θα περνώ στην άλλη τάξη...
Δεν θέλω ν αλλάξω ουρανό...

Πόσα χιλιόμετρα ζωής βαδίσαμε μαζί,.. κερκίδες... δρόμους και βουνά.

Δυο μέτρα μόνη δεν μπορεί να τρέξει η καρδιά... δε ζούμε χωριστά ..

οπου κι αν πας...οτι κι αν κάνεις...

Ελ Αλαμέιν

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2008

Tο ταξίδι στην έρημο του El-Alamein

Έχουν περάσει σχεδόν 3 χρόνια από το ταξίδι μου στην έρημο, νοτίως του Ελ-Αλαμέιν αλλά η εμπειρία εκείνης της ημέρας θα μου μείνει αξέχαστη. Είναι το ίδιο συναρπαστική με ένα άλλο ταξίδι στην Βορειοδυτική Συρία και που θα σας περιγράψω συν τω χρόνο.

Πάμε λοιπόν...

Ξεκινήσαμε το πρωί από το Κάιρο και μέσο του ερημικού δρόμου φθάσαμε στο δυτικό σημείο του Borg-el-Arab και στην συνέχεια στο Ελ-Αλαμέιν. Ήμασταν 5 άτομα σε 2 αυτοκίνητα και αναζητούσαμε ένα παλιό ορυχείο 40-50 km νοτιότερα του El-Alamein, βαθειά μέσα στην έρημο.



Ο Δρόμος συνέχεια στένευε αλλά ήταν υποφερτός. Κάποια στιγμή πλησιάσαμε έναν μικρό οικισμό με παράξενα σπίτια, κάτι ανάμεσα σε πήλινες καλύβες και πρόχειρα πετρόχτιστα παραπήγματα. Μέσα στον μέση του δρόμου υπήρχαν άνθρωποι, ωσάν να ήθελαν να μας φράξουν το δρόμο. Καταλάβαμε ότι φθάσαμε σε περιοχή που ολοκληρωτικά ελεγχόταν από τους Βεδουίνους της ερήμου και εδώ χρειαζόταν αυξημένα αντανακλαστικά. Σταματήσαμε και περιμέναμε λίγο με ανοικτή την μηχανή, αλλά καμιά μεταβολή. Οι άνθρωποι απέναντί μας είχαν όλο τον χρόνο μαζί τους. Οι περισσότεροι ήταν με κελεμπίες και λίγοι, οι νεώτεροι, με κλασσική αμφίεση.
Σε όλη την διαδρομή μέχρι εκεί βλέπαμε ειδικά σημεία ελέγχου για φορτηγά, στα οποία οι οδηγοί σταματούσαν υποχρεωτικά και αφού περνούσαν την πόρτα των μικρών οικίσκων (όπως της φωτογραφίας) κατέθεταν τον οβολό τους.




Μετά από αρκετή ώρα εμφανίστηκε πίσω από τα δεξιά σπίτια του οικισμού, ένας βεδουίνος, ψηλός, γεροδεμένος, μεσήλικας, με λευκή κελεμπία, χρυσό ρολόι και δύο κινητά στα χέρια του. Από το πρώτο βλέμα καταλάβαμε ότι ήταν ο αρχηγός του χωριού.
Τις επόμενες 2 ώρες θα μέναμε στο ίδιο σημείο διαπραγματευόμενοι την συνέχεια του ταξιδιού μας. Η πλευρά των βεδουίνων πρόβαλε το επιχείρημα ότι είχαν ορισθεί από την κυβέρνηση τοποτηρητές και για λόγους ασφαλείας δεν θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε βαθειά στην έρημο χωρίς την ενεργητική παρουσία τους.

Όμως πολύ λίγη σημασία δώσαμε στα περί κυβερνητικών οδηγιών και βάζοντας βαθιά το χέρι στην τσέπη μας άνοιξε η δίοδος στην άγνωστη έρημο. Όμως όχι για όλους και όχι με τα αυτοκίνητά μας.
Έτσι εγώ και ο φίλος ο Μάνος ανεβήκαμε στο φορτηγάκι (αγροτικό 4χ4) και μαζί με έναν οδηγό συνεχίσαμε μέχρι το ορυχείο που ήταν και ο αρχικός μας στόχος.
Πίσω έμεινε ο δικηγόρος που μας συνόδευε από το Κάιρο και δύο Αλεξανδρινοί μεσίτες που ανέλαβαν και όλη την διαπραγμάτευση.



Ακολουθήσαμε τον δρόμο προς τον νότο, στην αρχή υπήρχαν 2-3 μικρές πετρελαιοπηγές στα δεξιά μας, αλλά μετά μπήκαμε σε ένα ερημικό μονοπάτι που μόνον άγριες καμήλες συναντούσες.



Σε διάστημα 2 ωρών είχαμε κάνει την διαδρομή από τον οικισμό των Βεδουϊνων στο ορυχείο και είχαμε γυρίσει ξανά εκεί. Κανένα συμβάν, τίποτε απρόοπτο. Όμως πολύ ζέστη και την τελευταία γλουκιά νερού την είχαμε πιεί 3-4 ώρες πιο πριν όταν καθόμασταν αναπαυτικά στα αυτοκίνητά μας.
Στην πιο κάτω (αποκεφαλισμένη) φωτογραφία στέκομαι δίπλα στον οδηγό του αυτοκινήτου, που είναι μια κλασσική εμφάνιση ενός σύγχρονου βεδουίνου. Κρύβω το κεφάλι μου για ευνόητους λόγους και όχι για να μην προσέξετε την ομοιότητα μας!!!



Γυρίσαμε στο χωριό με μια φωτογραφική μηχανή ασφυκτικά γεμάτη με φωτογραφίες, που ήξερα ότι τις περίμεναν την άλλη μέρα πώς και πως στην εταιρία, αλλά και με την ευχαρίστηση ότι δεν αφήσαμε την τελευταία μας πνοή στο άγνωστο.

Μόλις φθάσαμε ο αρχηγός των Βεδουίνων μας κάλεσε σε γεύμα-δείπνο. Και τότε κοιταχτήκαμε ανάμεσά μας. Ξέραμε ότι ήταν προσβολή να φύγουμε, αλλά στο σημείο που βρισκόμασταν ήταν συνάμα και επικίνδυνη επιλογή. Κοίταξα τον Μάνο στα μάτια και του είπα δεν πέθανα μετά από τόσα ταξίδια στην Αίγυπτο και τις 2 σοβαρές δηλητηριάσεις που έπαθα στο παρελθόν, αλλά τώρα δεν την γλυτώνω!!
Έτσι καταλήξαμε στο επίσημο δωμάτιο-σαλόνι του οικισμού. Ήταν ένα δωμάτιο με μία πόρτα και δύο παράθυρα και κανένα έπιπλο. Από την μέση κει πέρα και κοντά στον τοίχο, είχε ένα πλαστικό χαλί/μοκέτα και πάνω σε αυτό ένα μεγάλο κοκκινόμαυρο αραβικό χαλί.
Καθίσαμε κυκλικά πάνω στο χαλί, μαζί με τους γηραιότερους του οικισμού. Συνολικά πρέπει να ήμασταν 20 άτομα. Άλλοι τόσοι όμως ήταν όρθιοι στην άκρη του δωματίου που μας περιεργάζονταν με τα μάτια τους και έτοιμοι να κάνουν θελήματα, ανάλογα με τα νεύματα ή τις εντολές του αρχηγού.
Ξεκίνησαν λοιπόν να φθάνουν τα πρώτα πήλινα πιάτα στο κέντρο του χαλιού και οι καθιερωμένες αραβικές πίτες. Είχα πάρει θέση κάτω από το παράθυρο με πλάτη στον τοίχο και δεν άγγιξα τίποτα, γιατί -εκτός των άλλων που σκεφτόμουν- ο χώρος ήταν γεμάτος με πολλές και μεγάλες μύγες. Τις οποίες έδιωχνα με εντατικές κινήσεις του χεριού για να μην μου μπουν στα μάτια στην μύτη και στο στόμα. Οι Βεδουίνοι έδειχναν να μην τους ενοχλούν οι μύγες, λες και ήταν μέρος της ιεροτελεστίας του φαγητού ή λες και ήταν οι άτυποι καλεσμένοι τους. Φυσικά μετά από τις σχετικές προφάσεις –δεν πεινάμε κλπ.- δεν έφαγε ούτε ο Μάνος, ούτε ο αμερικανόφερτος δικηγόρος μας. Αυτοί που έσωσαν την κατάσταση ήταν οι δύο Αλεξανδρινοί μεσίτες που μας συνόδευαν και που συμμετείχαν στο γεύμα.
Δεν μετάνιωσα την μη συμμετοχή στο φαγητό, εξάλλου δεν ήταν η πρώτη φορά που καθόμουν πεινασμένος σε τραπέζι στην Αίγυπτο και δεν έτρωγα.
Το μεγάλο μαρτύριο που υπέστην όμως εκεί, ήταν το φοβερό αίσθημα της δίψας. Σίγουρα πια είχαν περάσει 4 ώρες που η τελευταία σταγόνα νερού κύλισε στο λαρύγγι μου και ήμουν σταθερά όλη την ενδιάμεση ώρα σε εξωτερικό χώρο με θερμοκρασίες άνω των 45 βαθμών. Δίπλα μου και για όλη την διάρκεια του φαγητού, είχα μια μεγάλη γαλβανιζέ κανάτα με νερό που έμοιαζε φρέσκο και καθαρό. Όμως έλεγα όχι στον εαυτό μου, δεν πρέπει να σε εγκαταλείψουν οι δυνάμεις σου εδώ, πρέπει να αντισταθείς, έχεις περάσει πολλά, έχεις υποφέρει αρκετά, δεν αξίζεις μια ακόμη δηλητηρίαση από νερό. Αυτό το μαρτύριο μόνον όσοι έχουν διψάσει πραγματικά μπορούν να το καταλάβουν.

Όμως συνέβη κάτι αναπάντεχο. Ο πρώτος βεδουίνος που τελείωσε το φαγητό του, σηκώθηκε ήρθε δίπλα μου, έβαλα τα δυο του χέρια μέσα στην κανάτα, τα έπλυνε και μετά την σήκωσε ψηλά και ήπιε νερό. Στην συνέχεια ακολούθησαν και άλλοι. Όλοι έπιναν από λίγο νερό, αφού πρώτα πλένονταν σε αυτό. Κάτι σαν ιεροτελεστία. Δεν χρειάζεται να συνεχίσω νομίζω την εξιστόρηση. Εκεί έχασα πλέον κάθε διάθεση για το πολύτιμο υλικό που βρισκόταν δίπλα μου. Συνειδητά πλέον φώναζα μέσα μου : Δεν θέλω πια νερό!
Όλα τέλειωσαν εκεί. Υποσχεθήκαμε στην ομήγυρη ότι την επόμενη φορά θα τους επισκεφτούμε νηστικοί για να μπορέσουμε να ’’απολαύσουμε’’ την φιλοξενία τους. Καθίσαμε γρήγορα στα αυτοκίνητά μας και σε 40 λεπτά είχαμε βρει το πρώτο μαγαζάκι κοντά στο El-Alamein. Σταματήσαμε και τρέξαμε για νερό, το οποίο, είναι σίγουρα το πολυτιμότερο αγαθό στον κόσμο.
Αναρτήθηκε από aristotelis στις 1:40 π.μ.

σημ.Οι φωτος που συνοδεύουν το κείμενο υπάρχουν αν κλικάρετε δεξια
στα θέματα παλαιότερων αναρτήσεων..με τον ίδιο τίτλο.

and it s like a dream...

αν είναι απάτη η αν είναι κάτι μαγικό...

κι είναι ένας βράχος εκει...που τον λένε Γιβραλτάρ...

Εξουσιάζει την είσοδο στη Μεσόγειο..μεταξύ της νότιας άκρης της Ισπανίας και της ηπείρου της Αφρικής..Η χώρα βρίσκεται στο άκρο της Ιβηρικής Χερσονήσου..... βόρεια του Μαρόκο και νότια της Ισπανίας. Στο στενό του Γιβραλτάρ συναντώνται λοιπόν η Μεσόγειος και ο Ατλαντικός.Ο βράχος...διάσημος και αινιγματικός στέκει εκει μπροστά σου...μόλις περνάς τα σύνορα.
Πάνω του ...γράφτηκαν 1200 χρόνια μαυριτανικής..ισπανικής και βρεττανικής ιστορίας.Η θέση περιζήτητη...και στρατηγικής σημασίας...το σημείο κομβικό..για τον έλεγχο της ναυσιπλοίας ...και κείνος το ξέρει..και στέκει αγέρωχος..με βρεττανικό φλέγμα...αλλά και μια γερή δόση σπανιόλικου πάθους.

Ξέρει οτι είναι μοναδικός..απ την άποψη της ιστορίας..της γεωγραφίας..της γεωλογίας..χλωρίδας και πανίδας.Εχει εκείνο το attitude..της μοναδικότητας.

Διοικητικά υπάγεται στο Βρετανικό Στέμμα..όμως έχει τη δική του κυβέρνηση και το Ην.Βασίλειο.. είναι υπεύθυνο μόνο για τις εξωτερικές και τις διεθνείς σχέσεις της περιοχής. Το αρχικό του όνομα ήταν «βράχος του Ταρίκ» (Gibral-Ţāriq) «όρος του Ταρίκ» .Η βρετανική κυριαρχία αναγνωρίσθηκε από την Συνθήκη της Ουτρέχτης το 1713...και ακολούθησαν οι Συνθήκες των Παρισίων και των Βερσαλιών.

Απο ψηλά και σαν ανεβείς με τα μικρά βανάκια τον ελικοειδή στενό δρόμο και μέχρι τη κορφή του[υπάρχει και τελεφερίκ σαφώς ακριβότερο]...το θέαμα είναι συναρπαστικό.Απέναντι βλέπεις την Αφρική.Λες θα απλώσεις το χέρι και την έφτασες.Ως εκεί ..ηταν τα τότε σύνορα του κόσμου.

Και απ την άλλη πλευρά ο Νέος Κόσμος.Η Αμερική.Το άγνωστο ...το καινούργιο.Οι στήλες του Ηρακλή....η πρώτη σου στάση στην ανηφόρα του μικρού δρόμου. Είναι εκει για να θυμίζουν.Μοιάζουν σαν τις γνωστές κολώνες αρχαίου ναού μα δεν είναι απ άσπρο μάρμαρο.Είναι σκούρες και σε πιο σύγχρονο ύφος. Το όνομα...Ηρακλής..το ξέρεις..
Μετά τις κολώνες...αντικρύζεις τους πιθήκους.Τους υπολογίζουν γύρω στους 250 ζούν και
περιδιαβαίνουν ανάμεσα στους τουρίστες...και στους ντόπιους...ανεβοκατεβαίνουν στο κεφάλι σου η στα αυτοκίνητα...παίρνουν.......θρασύτατα...ότι εξέχει απ την τσάντα σου...και φυσικά
ροκανίζουν ανενόχλητοι οτι φαγητό τους δίνουν οι τουρίστες...
Η παράδοση λέει οτι όσο υπάρχουν εκεί αυτοί...το Γιβραλτάρ θα ανήκει στους Αγγλους..άρα
τους περιβάλλουν με περισσή φροντίδα..ειδικοί που ασχολούνται μαζί τους.
Μια ακόμη...ατραξιόν...λοιπόν.

Το σπήλαιο...[πολυδιαφημισμένο]στη δεύτερη στάση σου...υγρό σκοτεινό....χρησιμοποιείται για συναυλίες..Μπορείς να το δεις..σχετικά σύντομα.Η χώρα εχει πολλά σπήλαια.Αυτό που είδα δεν είναι και κάτι εξαιρετικό και για να δώσεις περισσότερο χρόνο..

Ομως δωσε χρόνο..στη 3η τελευταία στάση στη κορυφή.Ακουμπάς ουρανό..Τα θαλασσοπούλια..πετούν γύρω σου.. .Για λίγο..είσαι αλλού..για λίγο μπορείς να νοιώθεις αλλιώτικα.

Κάτω...μοιάζει με το Μονακό..εγω έτσι περίπου το παρομοίασα...Δεν έχει ίσως την τελειότητα και την πολυτέλεια του πριγκηπάτου αλλά τα κόττερα..και τα κρουαζιερόπλοια ειναι εκει..Αλλα πιο μέσα αλλα πιο έξω αγκυροβολημένα..σε πολυτελείς μαρίνες.Αλλα διερχόμενα.
Το σύγχρονο Γιβραλτάρ. Πηγή πλούτου ο τουρισμός...και τα καζίνος.Το χαρτοπαίγνιο.Μια μικρή κουκίδα κι αυτη... της γης..6,5 τ.χιλ..Ενας βράχος...που είναι όμως παγκόσμιο αναγνωρισμένο offshore οικονομικό κέντρο.Πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ... διατηρεί ανεξαρτησία από την Αγγλία ειδικά σε θέματα φορολογίας...Δεν έχει ΦΠΑ...φόρους κλπ.Φυσικά οι κάτοικοί του έχουν υψηλό κατά κεφαλή εισόδημα...και είναι ολοφάνερο που το οφείλουν
Το περισσότερο εργατικό δυναμικό είναι Ισπανοί..και μιλούν ισπανικά...επιμένοντας ...και αγνοώντας τα αγγλικά σου.Ισως είναι κι αυτό μιας μορφής αντίδραση.Αλλωστε το 1969 ...οι Ισπανοί έκλεισαν τα σύνορα..ομως το 1982 ο Χ.Κάρλος αποφάσισε να τα ανοίξει...εντελώς.Παρ όλα αυτά ...το αίτημα επιστροφής του Γιβραλτάρ στην Ισπανία παραμένει...και είναι διακαής πόθος των Ισπανών.
Ο έλεγχος στο μπες και βγες υπάρχει στο τελωνείο και καταντάει και κουραστικό
μιας και ο κόσμος είναι αρκετός.


Είναι...tax free...λοιπόν μιλάει κυρίως Αγγλικά αλλά και Ισπανικά....έχει λίρα αγγλίας σαν νόμισμα. Ακόμη και οι γνωστοί εγγλέζικοι κόκκινοι τηλεφωνικοί θάλαμοι στο λένε.Είναι δικό τους.
Ας πούμε..μια αποικία..απ τα τελευταία απομεινάρια των κτήσεων ..της Βρεττανικής κυριαρχίας..Συμφέροντα...αναδιατάξεις..ανακατατάξεις...φηφίσματα...υπόγειες διαμάχες..φανερές αντιμαχίες.. Οι κάτοικοι του επιμένουν και δεν θέλουν την επιστροφή του στους Ισπανούς. Η βασ.Ελισσάβετ...είναι η ανώτερη αρχή και ο Κυβερνήτης του Γιβραλτάρ η αμέσως επόμενη.


Οι παραλίες όμορφες και καθαρές.Βράχια και άμμος σε υπέροχη συνύπαρξη.Ωραία ξενοδοχεία αγγλικού στυλ ...αλλά και πιο μοντέρνα...boutique hotels...φιλοξενούν τους επισκέπτες ....και αρκετούς vips..επιχειρηματίες κλπ..που για ευνόητους λόγους το επισκέπτονται...απο θάλασσα ..αέρα...και οδικώς. Οι δρόμοι...στρωμένοι πέτρες..αρκετό πράσινο...κόσμος πάει κι έρχεται..χάπενιγκς στις πλατείες...κατηφόρες..ανηφόρες..στενά σοκάκια όλο στυλ αλλά και μαγαζιά...που κατακλύζονται απο τουρίστες...γιατί φυσικά τα είδη είναι σε χαμηλότερες τιμές σαν αφορολόγητα.
Ομορφα εστιατόρια....κυρίως με ψάρια...και θαλασσινά..καφετέριες....και φυσικά...fish and chips...classic...english food...αλλά και οι κλασικές γνωστές εγγλέζικες-αμερικάνικες αλυσίδες...speed..fast...plastic food.Φυσικά πολλά μαγαζιά..είναι τα γνωστά ονόματα που συναντάμε στο Λονδίνο αλλα και σε κάθε πόλη της Αγγλίας

Ναι...έχει τα πάντα για άλλους. Εμένα όμως...δεν κατάφερε να με αποσπάσει ...να με κρατήσει.Ενω στην αρχή με εντυπωσίασε...είδα πάθος...οπως προανέφερα... στη συνέχεια το ένοιωσα ...απόμακρο...και ψυχρό...ουδέτερο...αδιάφορο.Αναρωτήθηκα τι δεν έκανε...Απλά δεν προσπάθησε.Αυτη η σιγουριά του...οτι με έχει στο χέρι..και έχει εξασφαλίσει το ενδιαφέρον μου..οπως των άλλων διερχόμενων..και τουριστών.Λάθος σφυγμομέτρηση.
Αυτό το attitude...της υπερβολικής σιγουριάς που έμοιαζε σαν να με θεωρούσε δεδομένη....με απομάκρυνε...με κρύωσε...μου δημιούργησε αντιστροφή...δεν μου έφιαξε...συνθήκες...ζεστασιάς...και τελικά με απογοήτευσε.Δεν κατέβαλε καμιά απολύτως προσπάθεια...να με αγκαλιάσει..να με τσιγκλίσει..και να με κάνει να μη θέλω να το αποχωριστώ.Να με κρατάει με το ενδιαφέρον του..Απλά ...βάδισε πάνω στην σιγουριά του...και έχασε.
Ειναι όμορφη χώρα/πόλη.Και λοιπόν? εκατοντάδες άλλες χώρες/πόλεις είναι όμορφες.Χρειάζεται όμως αυτό το κάτι....που μένει...σαν την φλόγα που είναι διαρκώς αναμμένη



Στην επιστροφή για την Ισπανία... ..σκεπτόμουν..συνεχώς ...τι απ όλα θα θυμόμουν περισσότερο ..στον απολογισμό..αυτού του ταξιδιού απ όλα όσα είδα και ένοιωσα.
Ημουν και είμαι απόλυτα σίγουρη
Η τελευταία στάση πάνω εκει στη κορυφή του βράχου.Ο ουρανός τόσο κοντά..καταγάλανος
και λουσμένος στο φως του ήλιου.Στο κενό κάτω..η θάλασσα που στραφτάλιζε.Ο αέρας γέμιζε τα πνευμόνια μου...και κυριαρχούσε μέσα σ όλο μου το είναι.Δεν ένοιωθα καν το σώμα μου.Τοσος κόσμος γύρω..μα εγω ήμουνα εκει ολομόναχη..και ζούσα ρουφώντας κάθε στιγμή.

Το πέταγμα των γλάρων που πέρναγαν σχεδόν ξυστά δίπλα μου και η εικόνα τους .Το αίσθημα της ελευθερίας που απέπνεε η παρουσία τους..το σμίξιμο τους στον αέρα...οι ομιλίες τους...οι φωνές τους..το σχήμα ..τα φτερά τους ανοιγμένα. Η μαγική εικόνα της απόλυτης λευτεριάς...του μοναδικού ερωτικού ανταμώματος τους με τον απέραντο...ατέλειωτο ορίζοντα.
Μόνο γιαυτήν την εικόνα και μόνο γιαυτό το λόγο ...θα αποψάσιζα να ξαναπάω εκει...Για να την ξαναδώ...και να την ξαναζήσω.
Ισως τότε...αυτός ο βράχος που τον λένε Γιβραλτάρ...καταφέρει να ξεχάσει το ..πέτρινο προσωπό του..και καταφέρει να κερδίσει το ενδιαφέρον μου και κυρίως το χαμόγελό μου.


τι να την κάνω την αναταση του νου...
ας ειχα τις φτερουγες της ψυχης μου...
===========
usefull infos...bad or good...
Καθημερινά περνούν τα στενά του Γιβραλτάρ 3.000 πλοία,... εκ των οποίων τα 1.000 μεταφέρουν κοντέινερ.
http://kpe-kastor.kas.sch.gr/biodiversity_site/b/article41.htm

Φτάνει ο Οδυσσέας και βλέπει τη χώρα αυτή μετά δεκαοκτώ ολόκληρες μέρες και άλλες τόσες νύκτες, τρέχοντας ανατολικά με ούριο άνεμο. Βέβαια το χειροποίητο καράβι του δεν έχει καρίνα και δεν έσκιζε τα νερά πολύ γρήγορα. Αλλά είχε όμως πανί και τιμόνι. Με τους πιθανότερους υπολογισμούς με 4 χιλιόμετρα την ώρα έπρεπε να έχει διατρέξει 1800 μέτρα. Είναι ακριβώς η απόσταση από τις Αζόρες στο Κάδιξ, αμέσως έξω από το Γιβραλτάρ, όπου και πρέπει να εντοπίσουμε τη χώρα των Φαιάκων.

Πύργοι στην άμμο[Dubai-Αbu Dhabi-Sharjah]

Abu Dhabi, Dubai, Sharjah, Ajman, Umm al-Quwain, Ras al-Khaimah , Fujairah.[U.A.E]

ΗΑΕ. Μια καθαρά αραβική μουσουλμανική χώρα που προσπαθεί να κρατήσει τις θρησκευτικές και πολιτιστικές παραδόσεις της. Την ίδια ώρα ο τρόπος ζωής...δυτικοποιείται.. καθημερινά με έμφαση τα μεγάλα αστικά κέντρα Ντουμπάι και Αμπου Ντάμπι..την πρωτεύουσα των Εμιράτων.

Ηταν καιρό...μες το μυαλό.Οτι είχα διαβάσει, είχα ακούσει, είχα δει σε εικόνες είχε φιάξει τη δική του πλοκή .Ενα έργο που ήθελα να δω καιρό και διάφορες συγκυρίες το απέτρεπαν συνέχεια και πεισματικά.Το δικό μου πείσμα έκανε πιο εύκολη την απόφαση και μια φωτό ακόμα..και σχετικές σκέψεις μου...πρόσθεσαν πιο πολύ... στη θέλησή μου να το δω απο κοντά.

Ερημος...η άμμος φυσική και σε πολλές αποχρώσεις..Kαι πιο κει θάλασσα.Ο Περσικός κόλπος..Ξανά άμμος...Δίπλα και πάνω της...τα στημένα τουριστικά σκηνικά και οι κατασκευές των ανθρώπων.
Η έντονη δίψα για μεγάλο..μεγαλύτερο...πελώριο.Πρωτοφανές.Ενα μόττο που κυριαρχεί..Θέλουν το πιο μεγάλο...το πρώτο στον κόσμο...πιθανώς αντίγραφο..μα μεγαλύτερο..πολυτελέστερο..Οτι μπορεί να αγοράσει...το χρήμα..είναι εφικτό.Η κατάκτησή του θα ηταν η δική τους δικαίωση στο στημένο πάνθεον των υλικών πραγμάτων που η δύναμη του νέου θεού...μπορεί να αποκτήσει.

Ακολουθώ βήμα βήμα τη λογική τους...προσπαθώντας να βγάλω τις δικές μου αλήθειες μέσα απο κει.Κάθε ταξίδι ένα μάθημα..μια εμπειρία...μια απόφαση...ενα εφαλτήριο ίσως η ένα γκρέμισμα ιδεών? δεν ξέρω...για το τελευταίο..Είμαι στο σχεδόν...Θέλω να ξαναδώ..και να αποφασίσω τελεσίδικα.

Δεν μπορείς να βγάζεις απόφαση δίκαιη με μια πρώτη ματιά.Πρέπει να προχωρήσεις εντός και να μελετήσεις καλά.

Ακολούθησε με στο ταξίδι..δες όσες εικόνες μπορώ να κατεβάσω προς το παρόν...βρες τις αντιθέσεις και προσπάθησε κι εσύ να είσαι εκει..νοερά...αν δεν έχεις πάει απο κοντά.Δεν θαμαι επιεικής αυτή τη φορά..δεν θα εξοραίσω ίσως έστω λίγο..Υπάρχει λόγος..Δεν μπορώ να πω ναι πια σε ότι δεν πιστεύω...δεν μπορώ πια να δίνω ελαφρυντικά..να ακούω δικαιολογίες..Θαμαι απόλυτα ειλικρινής..σαυτό το ταξίδι..του εφικτού με το ανέφικτο.Σαν έννοια και σαν εικόνα.
ΕΝΑ ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΘΕΜΑΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ...πολυεθνικής κατασκευής.Αλλωστε το χρήμα μπορεί να αγοράσει τα καλλίτερα κεφάλια
μηχανικών..κατασκευαστών...σχεδιαστών...επιστημόνων...κλπ..του κόσμου.
Καλοπληρώνουν και έχουν το καλλίτερο..Απο ιδέες έως εφαρμογή.

.

Πάμε...λοιπόν..Δες...

Μετά σκάλισε...πίσω απ την εικόνα...Το εμιράτο του Ντουμπάι...προσφέρεται για κάθε σκέψη..προβληματισμό...αλλά και για κάθε...ηδονή και περιστασιακή ευχαρίστηση για ότι το μάτι ορέγεται...και ότι ευχαριστεί τις αισθήσεις.

Ακολουθεί...το Αμπου Ντάμπι...με άλλο
στυλ...αλλά με την ίδια ακόρεστη δίψα...για μεγαλύτερα...επιτεύγματα.Γιγαντιαία projects...απίστευτης σύλληψης και μεγαλοπρέπειας..Αλλωστε ο τουρισμός είναι πιο πολύτιμος τελικά.. απ τα πετρέλαια..κι απ το φυσικό αέριο.

Αν το υπόλοιπο...αν το μέσα...αν και άλλα τα χρειάζεσαι...η τα κρίνεις απαραίτητα...οτι κι αν αποφασίσεις...θα χρειαστεί να πας κι ο ιδιος εκει.

Να έχεις συμμετοχή ενεργά.Μια..δυο...μπορεί και τρεις φορές..Ανάλογα την ικανότητα σου..να βγάζεις συμπεράσματα...
Μη ψάχνεις για μουσεία. Ενα μικρό κι αυτό μόνο για να δείχνει πως ήταν πριν...Η ζωή στην έρημο..λίγες εικόνες primitive... πριν τους πύργους...τα ξενοδοχεία...τα ατέλειωτα luxury malls...τα πανύψηλα κτίρια των εταιριών όλου του κόσμου...τους σύγχρονους αυτοκινητόδρομους...τα ...faux χιόνια...τα κανάλια της Βενετίας μέσα σε ξενοδοχείο...την χαμένη Ατλαντίδα μέσα σε ξενοδοχείο...το ιστιοφόρο ξενοδοχείο...τα τεχνητά νησιά.
Ολα γίνονται..όλα μεταφέρονται..απο το Μουσείο του ...Λούβρου[Αμπου Ντάμπι]...εως το Μανχάτταν...
Ολα τα μπορούν.Δουλεύει εκεί άλλωστε περίπου το 80% του πληθυσμού της χώρας..Ξένοι εργάτες...απ τις......κοντινές Ινδίες..τη Συρία..τη Ρωσία....το Πακιστάν.Κινέζοι..και Αιγύπτιοι[ η...πιο low κάστα γι αυτούς όπως άκουσα].Το 20% είναι ντόπιοι.Κυρίως στελέχη μεγάλων εταιριών.Επικεφαλής διευθυντές..προσωπικότητες....του extreme πλούτου..Τα ελικόπτερα που πηγαινοέρχονται..απο πάνω μας....λογικά βολεύουν τις γρήγορες μετακινήσεις εκείνων που δεν πολυαντέχουν το επιβαρυμένο κυκλοφοριακό.

Τα πολυτελή αυτοκίνητα είναι κι αυτά μέρος του όλου σκηνικού...και ποζάρουν ανάμεσα σε υπέροχες συστάδες πράσινου και λουλουδιών που στολίζουν τους δρόμους και φροντίζονται διαρκώς.
Η ασφάλεια είναι προφανής.Η πόλη είναι γεμάτη ανθρώπους που
φροντίζουν γιαυτό.Κρυφά η φανερά.
Η αφαλάτωση του νερού στα εργοστάσια βοηθάει για να μην λείπει το πολύτιμο υγρό.Αλλωστε για πόσιμο..υπάρχει το εμφιαλωμένο σε όλες τις μάρκες απο Evian/Pelegrino εως παραγωγής τους.Για το φαγητό δεν χρειάζονται περιγραφές.Στα πολυτελή χλιδάτα ξενοδοχεία...πολλές φορές ξεπερνάει και την πιο ζωηρή φαντασία σε ποιότητα ποικιλία και ποσότητα.

Η νυχτερινή ζωή επίσης.Βοηθάνε πάλι...οι εισαγωγές...Απο εισαγόμενες χορεύτριες belly dance...μέχρι Κινέζικα κατάφωτα πλοία ρέστωραν που διαπλέουν στο Greek[κανάλι]με γεύμα μουσική...και θέαμα τα φωτισμένα κτίρια δεξιά-αριστερά

.
Σίγουρα δεν θα πλήξεις...Είπαμε οτι μπορεί να αγοραστεί υπάρχει.Ακόμη και τίτλοι..Αγγλικού στυλ..άλλωστε οι Αγγλοι έχουν αφήσει μερικά κατάλοιπα της τότε κυριαρχίας τους.Δεν απόρησα
για μια βραδυά στο ξενοδοχείο μου..όπου παρέλασαν καπέλλα στυλ ιπποδρομιών Ασκοτ...και ανάλογα φορέματα μέχρι φράκα.Φυσικά φορεμένα με ανάλογο υφος..απο κυρίους και κυρίες που έμεναν προφανώς παρακολουθώντας συνέδριο η εκδήλωση.


Δεν θέλησα να μάθω ακριβώς.Μου αρκούσε που το ντίραμ το νόμισμα τους [1 ευρώ=4,60 περίπου ντίραμ] αγόραζε δροσιά...αρκετά φτηνά...σχεδόν παντού..απο το ταξί με οδηγό που φορούσε στολή....μέχρι τις κλειστές τζαμένιες στάσεις των λεωφορείων ως τις δεκάδες καφετέριες και υπόγειες-ανώγειες αλλέες..
Η ζέστη αν και αρχή άνοιξης κάποιες μέρες απίστευτα υψηλή.Αυτό το μείον...για το περπάτημα. Ο ήλιος καυτός...και πόσο τυχερή είμαι που έστω μπορώ με φουλ αντηλιακό... να φοράω εξώπλατο-ξεμανίκωτο-ακόμη και σορτ όταν .....εκείνες...φορούν μακρυές μαύρες κελεμπίες απο την κορυφή ως τα νύχια.Τα μάτια..ναι αυτά μπορούν να βλέπουν χωρίς σκέπαστρο.Αλλά ακόμη κι αυτό..οταν υπάρχει..έχει μικρές μικρές τρυπούλες στη θέση των ματιών.Μια σταλιά αέρα...τόση ωστε να μην πεθαίνουν.
Ομως έχουν υπέρκομψες πανάκριβες label τσάντες..πανάκριβα μαρκέ παπούτσια..φροντισμένα νύχια
και την ...τιμή να στέκονται δίπλα στον σύζυγο τους με την δροσερή λευκή λεπτή καλοσιδερωμένη
πουκαμίσα-κελεμπία του.
Δεν υπάρχει τρόπος να το φωτογραφίσω απο κοντά και όπου το έκανα το έκανα με πολύ διακριτικό τρόπο.Δεν θέλουν να τους φωτογραφίζεις.Ουτε να ξέρεις τι γίνεται πίσω απ τους ψηλούς σηκωμένους τοίχους των σπιτιών τους...με τα μικρά παράθυρα.Αυτή η γνωστή ...μυστικοπάθεια-φετίχ του Αραβα..Μέσα εκει είναι άγνωστος χώρος για τους άλλους δεν χρειάζεται η δεν πρέπει να ξέρει κανείς.

Εχουν όμως το δικαίωμα να καπνίζουν στην κοινή θέα ναργιλέ...Κυρίως νεαρές κοπέλλες που είδα εγώ.Δεν είναι ευτυχώς απαγορευμένο κι αυτό.
Φυσικά υπάρχουν γυναικείες οργανώσεις και σχετικές υπηρεσίες για να...ακούν τα παράπονα...η
κάποιες γυναικείες φωνές αντίδρασης.Ακούν αλλά δεν κάνουν οτιδήποτε απλά ακούν..πιθανώς καταγράφουν.
Κατα τα άλλα μπορούν να σπουδάζουν και κει και έξω σε άλλες χώρες.Αρκετά υποκαταστήματα
μεγάλων πανεπιστημίων υπάρχουν εδω.
Υπάρχουν και σημεία......γυναικεία που μπορούν να κολυμπήσουν...χωριστά απο τους άνδρες...να
μιλήσουν...να διασκεδάσουν με τον δικό τους τρόπο.Πάρκα και κομμάτια παραλίας.
Η παραλία...Αυτό το νερό...του κόλπου. Αμμος ημίλευκη κατά μήκος των...περίπου εξωτικών ακτών.
Η θάλασσα δεν είναι ελληνική...δεν μοιάζει..δεν συγκρίνεται.Αυτό βέβαιο.Οσο βέβαιο οτι πολλοί
Ελληνες έχουν κάνει το Ντουμπάι...επιλογή για δουλειά..διασκέδαση...αγορά κατοικίας κλπ.
Τα Ελληνικά...ακούγονται συχνά-πυκνά.Φωνάζουμε πολύ..άλλωστε...είτε απο θαυμασμό μπροστά
στα θεαματικά που αντικρύζουμε...και φυσικά απο συνήθεια που δεν κόβεται εύκολα.
Η παρουσία μας αισθητή γενικά.Μας συμπαθούν πολύ...και το δείχνουν ποικιλότροπα.
Γεμίζουμε τα malls...τρώμε/μιλάμε ...both....δυνατά...και ξοδεύουμε στα διάφορα πασίγνωστα εγγλέζικα-αμερικάνικα μαγαζιά.

Εκείνη η έκφραση..στο πρόσωπο.....του αγοράζω οτι κινείται-δεν κινείται...σε σουκς...υπαίθριες/σκεπαστές αγορές ..και βιτρίνες χρυσού..επώνυμων ρούχων και πολλές φορές ...παρόμοιων κινέζικων όπως εδω.
Στο θέμα ....θέαμα με ψώνια...πάντα μαρεσαν οι παλιές αγορές με μπαχάρια...αρώματα...ότι θυμίζει Ανατολή.Και θαρρώ εκει μπορείς να φας κάποιες ώρες..χαζεύοντας...φωτογραφίζοντας...ψωνίζοντας.

Προτιμώ...τις μικρές βαρκούλες που σε πάνε απέναντι στην άλλη μεριά της πόλης με 1 ντίραμ.Εχεις τη πόλη μέσα στο νερό...και την κυττάς μέσα απο το νερό.
Εκεί ίσως ...ίσως....δεις ...λίγο ελάχιστο πιο πέρα απο κείνες της απαρράμιλης μαεστρίας συνθέσεις απο εισαγόμενες τεράστιες ορχιδέες .που στολίζουν τα λόμπυς των εξωπραγματικών ξενοδοχείων...που είναι και τα κυρίως....αξιοθέατα του Ντουμπαι...
Εκτός...αν το βλέμμα σου απορροφήσει ο τοίχος του τάδε παλατιού...η τζαμιού.[Αμπου Ντάμπι]..

κατασκευής ανάμεικτο τσιμέντο και τριμμένοι ...πολύτιμοι λίθοι..η αφεθείς στη φωνή της ξεναγού..με τα σπασμένα ελληνικά..παιδί Ινδού με ελληνίδα μάνα.....
Κυρίες και Κύριοι...

Εδώ...βλέπουμε.... το τάδε παλάτι...το ξενοδοχείο...
που είναι το καλλίτερο ...το ψηλότερο...το ακριβότερο...το πολυτελέστερο....το ωραιότερο του κόσμου.
Γεμάτο αστέρια..που υποδηλώνουν την μοναδικότητα...την πολυτέλεια και το κύρος του.
=========================================================================

Αν θες τη γνώμη μου...η σε ενδιαφέρει το γούστο μου...στάσου πιο πολύ στα αστέρια του ουρανού.. που λάμπουν υπέροχα μοναδικά...καθώς τα κυττάς νύχτα μέσα στην έρημο.
Στάσου εκεί και δες το μαγικό φεγγάρι της ερήμου... και αφουγκράσου το τραγούδι της.

Μπορεί και να δακρύσεις εκει...έτσι....απλά πολύ απλά....κι ....άνευ λόγου....



Ενα είναι το φεγγάρι...μα κει μες την έρημο αποκτά άλλη διάσταση.
Δεν το απεικονίζει καμμιά εικόνα..κανένα φιλμ..καμμιά τεχνολογία.Δεν αποτυπώνεται και δεν μεταφέρεται.Στάζει ερωτισμό που τον εισπράττεις μέχρι το μεδούλι σου εκτός αν είσαι απορροφημένος σε άλλα... light shows.Μπορεί να σε διαπερνά..και να σ ακολουθεί..

σημ.
Κάνε κλικ στις εικόνες για μεγένθυση...